【หมู่บ้านสุขสันต์·ห้องเก็บเอกสารลูกบ้าน】
ตัวอักษรบนป้ายเลือนหายไปจนเหลือเพียงเงาราง ๆ หร่วนเถากำลังจะยื่นมือผลักประตู ทันใดนั้นก็มีเสียงคนพูดขึ้นจากด้านหลัง
“ประตูบานนี้ ถ้าผลักจะมีเสียงดัง”
หร่วนเถาชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไป
เผยจี้ไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร เสื้อเชิ้ตสีขาวมีละอองหมอกจับอยู่ มือทั้งสองล้วงกระเป๋า เขามองประตูบานนั้นเงียบ ๆ
“อ้าว คุณนี่เอง” ดวงตาหร่วนเถาเป็นประกาย “คุณก็มาเดินเล่นเหมือนกันเหรอ?”
“อืม” เผยจี้ตอบ “แค่เดินดูไปเรื่อย”
สายตาของเขากวาดผ่านบานพับกรอบประตูแผ่วเบา ก่อนจะหยุดลงที่รอยนิ้วมือบริเวณขอบป้าย
มีร่องรอยว่าสนิมบนบานพับถูกขัดออก ประตูบานนี้เพิ่งถูกเปิดไม่นาน
หร่วนเถาไม่ได้คิดอะไรมาก เธอแค่ดีใจที่ได้เจอเพื่อนร่วมทาง “งั้นเราเดินด้วยกันไหม? มีสองคนจะได้ไม่เบื่อ”
เผยจี้มองเธออย่างเฉยชา “ได้”
หร่วนเถายื่นมือเคาะประตู เสียงดังต๊อก ๆ หลายครั้ง “ขอโทษนะคะ ข้างในมีใครอยู่ไหม?”
ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน
เธอเคาะอีกสามครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตอบจึงค่อย ๆ ผลักประตูให้แง้มออกเพียงนิดเดียว
หร่วนเถาแหย่ศีรษะเข้าไปครึ่งหนึ่ง
กลิ่นกระดาษเก่าที่ชื้นอับลอยคลุ้งออกมา ปนกับกลิ่นไหม้เกรียม
ห้องเก็บเอกสารใหญ่กว่าที่คิด
ตู้เหล็กเรียงเป็นแถวยืนตรง ป้ายติดไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่ามุมตู้ทุกใบมีขอบไหม้เกรียมหงิกงอ ราวกับเคยถูกไฟเผา
หลอดไฟบนเพดานกะพริบติด ๆ ดับ ๆ แสงส่องไปยังด้านหลังเคาน์เตอร์
ตรงนั้นมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
หญิงคนนั้นสวมชุดทำงานสีหม่น ผมขาวโพลน ใช้กิ๊บหนีบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้านหลังศีรษะ
เธอก้มหน้า พลิกสมุดเล่มหนาอย่างเชื่องช้า ท่าทางกลับดูแปลกประหลาด
พลิกหนึ่งหน้า หยุดสามวินาที ระยะเวลาคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อยไม่ได้ ราวกับเทปวิดีโอเก่าที่ภาพกระตุก
หร่วนเถาย่องเข้าไปอย่างเบาที่สุด แล้วหยุดห่างจากเคาน์เตอร์สามก้าว “สวัสดีค่ะคุณยาย ขอโทษที่รบกวนนะคะ พวกเราขอดูเอกสารได้ไหมคะ?”
มือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหยุดกึก
คนหลังเคาน์เตอร์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
หร่วนเถาเห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ แล้วชะงักไปเล็กน้อย
ใบหน้านั้น…
เครื่องหน้าทุกส่วนอยู่ถูกที่ถูกทาง ผิวหนังก็เรียบเนียนดี แต่เมื่อประกอบรวมกันแล้วกลับดูเหมือนรูปถ่ายติดบัตรที่ถูกน้ำแช่จนเปื่อย ก่อนจะถูกคลี่ให้เรียบอย่างระมัดระวัง
ยังเห็นลายเนื้อกระดาษอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มดูราวกับถูกพิมพ์เอาไว้
ดวงตาของเธอเป็นเพียงรอยแยกบางเฉียบสองเส้น มืดสนิทจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
“ลูกบ้าน” หญิงชราเอ่ย เสียงทุ้มอู้อี้ “หรือคนนอก?”
“เป็นแขกค่ะ” หร่วนเถาตอบอย่างจริงจัง “แขกที่พักอยู่ห้อง 404 อาคาร 6 ค่ะ”
“แขก” เจ้าหน้าที่เก็บเอกสารทวนคำ พลางเคี้ยวความหมายของมัน “แขกก็ดี รู้จักมารยาท”
หลายปีมาแล้วที่เธอไม่ได้เจอคนเคาะประตูก่อนเข้ามา
อักษรสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าหร่วนเถา:
【ติ๊ง! ค่าความชื่นชอบของตัวละครไม่ใช่ผู้เล่น “เจ้าหน้าที่เก็บเอกสาร·คุณยายเหวิน” ที่มีต่อคุณ +10】
【ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 10 (ถูกชะตา)】
【หมายเหตุ: คุณยายเหวินตัดสินใจอนุญาตให้คุณค้นตู้แถวที่สาม】
หร่วนเถายิ้มจนตาหยี “ขอบคุณค่ะคุณยาย!”
เผยจี้ยืนอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางข้างเธอ สายตากวาดมองทั่วทั้งห้องเก็บเอกสาร ก่อนจะไปหยุดที่สมุดเล่มหนาบนเคาน์เตอร์
หน้าที่เปิดอยู่ในสมุดว่างเปล่า ปลายนิ้วของคุณยายเหวินลูบผ่านหน้ากระดาษที่ไม่มีตัวอักษรสักตัว แต่กลับดูเหมือนกำลังอ่านอะไรอย่างตั้งใจ
เผยจี้ถามอย่างสงบนิ่ง “คุณยายกำลังหาหน้าไหนอยู่ครับ?”
คอของคุณยายเหวินส่งเสียงแผ่วเบา เธอหันมามองเขา
“หน้าที่หายไป” เธอตอบ “หาไม่เจอ”
“หน้าไหนครับ?”
“ก็หน้านั้นแหละ” คุณยายเหวินพลิกค้นหาต่อ “หน้าวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง ถ้ามีหน้านั้น ฉันถึงจะเล่าเรื่องได้ ถ้าไม่มีหน้านั้น เรื่องที่เล่าออกมาก็เป็นเรื่องเหลวไหล”
สายตาเผยจี้ไหววูบ
วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง
ขอบหน้ากระดาษเปล่ามีวงสีเหลืองจาง ๆ เป็นร่องรอยที่ทิ้งไว้จากการถูกลูบคลำซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายปี
หน้าที่เธอกำลังตามหาถูกใครบางคนฉีกไป
หร่วนเถาขยับเข้าไปใกล้ เท้าแขนบนขอบเคาน์เตอร์ พลางมองสมุดเปล่าสองหน้ากับคุณยายเหวิน แล้วถามเสียงเบา “คุณยายคะ หน้านั้นบันทึกอะไรไว้เหรอคะ?”
“รูปถ่าย” คุณยายเหวินตอบ “รูปถ่ายหมู่”
“ถ่ายกันวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง วันนั้นครึกครื้นมาก คนทั้งหมู่บ้านมากันหมด” อารมณ์ของคุณยายเหวินค่อย ๆ กลับมาคึกคัก
“คู่บ่าวสาวกราบไหว้ฟ้าดิน อาคารใหม่ฉลองขึ้นบ้านใหม่ ป้ายคำว่า ‘มงคล’ ติดเต็มหน้าต่างทั้ง 44 บาน”
“มีคนถ่ายรูปไว้” นิ้วมือเหี่ยวย่นของเธอวาดไปมาบนหน้ากระดาษว่างเปล่า
“ถ้ามีรูปถ่าย ฉันถึงจะเล่าให้พวกเธอฟังได้ว่าในหมู่บ้านสุขสันต์เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หร่วนเถายกมือขึ้นทันที “งั้นฉันช่วยคุณยายหาเองค่ะ!”
“หาไม่เจอหรอก”
“ฉันหามาหลายปีแล้ว ไม่มีในตึกนี้ ไม่ว่าบ้านไหนก็ไม่มี หมู่บ้านสุขสันต์ไม่มีรูปถ่าย”
หร่วนเถากำลังจะถามต่อ เผยจี้ก็แตะแขนเธอเบา ๆ
“ขอบคุณครับคุณยาย” เขาพูดกับคนหลังเคาน์เตอร์ “ถ้าพวกเราหาเจอ จะเอามาส่งให้ครับ”
มือที่กำลังพลิกหน้าของคุณยายเหวินชะงัก เธอเงยดวงตาที่เป็นเพียงรอยแยกบาง ๆ ขึ้นมองเผยจี้อยู่นาน
เผยจี้ดึงหร่วนเถาถอยไปที่ประตู หร่วนเถายังไม่ลืมหันกลับไปโบกมือ “ลาก่อนค่ะคุณยาย! คุณยายจัดเอกสารได้เป็นระเบียบมาก เป็นห้องเก็บเอกสารที่เป็นระเบียบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นเลยค่ะ!”
หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้าที่เหมือนรูปถ่ายติดบัตรเปื่อยย่นนั้น รอยยับคล้ายจะคลายตัวลงชั่วขณะ
【ติ๊ง! ค่าความชื่นชอบของตัวละครไม่ใช่ผู้เล่น “เจ้าหน้าที่เก็บเอกสาร·คุณยายเหวิน” ที่มีต่อคุณ +5】
【ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 15 (ถูกชะตา)】
【หมายเหตุ: เธอเริ่มคิดถึงคุณขึ้นมานิดหน่อยแล้ว】
ประตูปิดลงด้านหลัง ทางเดินพลันมืดสลัว
หร่วนเถาเงยหน้ามองเผยจี้ “เมื่อกี้คุณบอกว่าถ้าเราหาเจอจะเอาไปให้ แต่คุณยายบอกว่าหมู่บ้านสุขสันต์ไม่มีรูปถ่ายนี่คะ”
“เธอบอกว่าเธอหาไม่เจอ” เผยจี้เดินต่อไปช้า ๆ
“หาไม่เจอกับไม่มีอยู่ที่นี่ เป็นคนละเรื่องกัน”
หร่วนเถากะพริบตาอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
เผยจี้ไม่ได้อธิบายต่อ
เอกสารทั้งชุดในห้องเก็บเอกสารมีขอบไหม้ มีเพียงหน้าวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสองที่หายไป
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีทั้งงานแต่งและงานขึ้นบ้านใหม่จัดขึ้นในวันเดียวกัน แต่กรอบรูปทุกกรอบกลับว่างเปล่า
รูปถ่ายหมู่ที่ผู้ดูแลกำลังตามหา ถูกใครบางคนฉีกไปก่อนแล้ว
ก่อนเกิดเรื่อง มีคนซ่อนของชิ้นนั้นเอาไว้
และคนคนนั้น น่าจะเป็นหนึ่งในเพื่อนบ้านเหล่านี้
เขาไม่คิดจะพูดข้อสรุปนี้ออกไป
ถึงพูดไป คู่หูทึ่ม ๆ ที่อยู่ข้างกายก็คงได้แต่เบิกตากลมโตด้วยความสงสัยว่าทำไม แล้วหันไปถามผีร้ายเจ้าตัวทันที
เมื่อนึกถึงภาพนั้น มุมปากของเผยจี้ก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ไปกันเถอะ” เขาพูด “ไม่ได้รับปากคุณยายว่าจะหารูปถ่ายให้เหรอ? ลองไปดูก่อนว่าหมู่บ้านนี้เป็นยังไงกันแน่”
ทั้งสองเดินเข้าสู่หมอก คนหนึ่งอยู่หน้า อีกคนตามหลัง
หมู่บ้านสุขสันต์ใหญ่โตและโล่งกว่าที่หร่วนเถาคิดไว้
อาคาร 6 อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ถัดไปทางตะวันตกคืออาคารสำนักงานนิติบุคคล ห้องเก็บเอกสารอยู่ชั้นใต้ดินของอาคารนั้น
ต้นไม้คอดงอที่ลานกลางหมู่บ้านตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ สิ่งที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ไม่ใช่เนื้อหมูตากแห้ง แต่กลับเป็นหุ่นกระดาษกองหนึ่ง
หุ่นกระดาษสวมเสื้อผ้าอยู่บ้าน หันหน้าไปทางทิศที่พวกเขาเดินมาอย่างพร้อมเพรียง
หร่วนเถาเงยหน้าขึ้นนับ “หนึ่ง สอง สาม… สิบเอ็ดตัว”
หุ่นกระดาษสิบเอ็ดตัว
ในสมุดลงทะเบียนป้อมยาม หมู่บ้านสุขสันต์มีลูกบ้านอยู่สิบสองคน
ขาดไปหนึ่งคน