【？？？】
【เผยจี้ ตามใจเธอเกินไปแล้วนะ!】
【แย่แล้ว ในทีมนี้มีคนบ้าอยู่สองคน】
【ติดเครื่องหมายแล้วเท่ากับเปิดพิกัดในบ้านผีสิง สองคนนี้กลัวผีหาไม่เจอหรือไง】
【ทำไมฉันฟังประโยคของหมีแล้วรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว】
หมีประสานอุ้งเท้าเข้าด้วยกัน ก่อนตบเบา ๆ อย่างพึงพอใจ “นักท่องเที่ยวทั้งสอง ตาถึงจริง ๆ”
“เข้าไปได้แล้ว”
ก่อนเข้าประตู หร่วนเถานึกถึงคำเตือนของคุณป้าในห้องน้ำ จึงเล่าให้ทุกคนฟังตั้งแต่ต้นจนจบตามที่ได้ยินมา
ผู้เล่นฟังแล้วก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ภารโรงในห้องน้ำเป็นคนพูดหรือไง?” จ้าวซื่อหัวเราะเยาะ “คำพูดของสิ่งที่อยู่ในที่แบบนั้น เธอกล้าเชื่อด้วยหรือ?”
“คุณป้าเป็นคนดีมากนะ”
“เออ ๆ เชื่อของเธอไปเถอะ” จ้าวซื่อโบกมือ แล้วก้าวผ่านประตูเข้าไปเป็นคนแรก
หานตงรั้งท้าย พึมพำว่า “เชื่อไว้ก่อนว่ามีจริงก็แล้วกัน ยังไงก็แค่ไม่ต้องขานรับ ไม่เห็นเปลืองแรงตรงไหน”
“ขี้ขลาด” จ้าวซื่อพูดโดยไม่หันกลับมา
ด้านในประตู กลิ่นหอมของอาหารเต็มโต๊ะลอยอบอวลออกมาพร้อมแสงไฟสีเหลืองนวล
เสียงผู้หญิงดังมาจากในครัว แฝงรอยยิ้มอ่อนโยน
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“ล้างมือ แล้วมากินข้าว”
ม่านประตูครัวห้อยลงมา ใต้ชายม่านเผยให้เห็นรองเท้าผ้าคู่หนึ่ง ปลายรองเท้าหันออกด้านนอกและนิ่งสนิท
ทุกคนเข้าแถวล้างมือเงียบ ๆ ที่อ่างตรงหน้าห้องน้ำ
แม่ไม่ได้ออกมาตาม
ในครัวมีเพียงเสียงตะหลิวกระทบกระทะกับเสียงฮัมเพลงแผ่วเบา
“แยกกันหา” เหล่าโจวพูดเสียงต่ำ “หาเบาะแสให้ทั่วก่อนถึงเวลาอาหาร”
“ไป๋ลู่กับซูซูตรวจห้องนั่งเล่น ซ่งลี่กับฟางจู๋ตรวจห้องนอน หานตงกับกานหลินตรวจห้องหนังสือ”
“ส่วนหร่วนเถา...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “เธอจะเล่นอะไรก็เล่น แต่อย่าไปแตะข้าวของก็พอ”
ถึงอย่างไรก็คงหวังพึ่งเธอไม่ได้อยู่แล้ว
หร่วนเถารับคำอย่างร่าเริง
กรอบรูปเรียงรายอยู่บนผนังห้องนั่งเล่น ไป๋ลู่โน้มเข้าไปดู ขนที่ท้ายทอยพลันลุกชัน
ในนั้นล้วนเป็นภาพถ่ายครอบครัว
โซฟาตัวเดิม พ่อแม่คู่เดิม ลูกชายลูกสาวคู่เดิม
แต่ในภาพถ่ายทุกใบ ใบหน้าของพ่อแม่กลับพร่าเลือน ราวกับมีหมอกชั้นหนึ่งบดบังอยู่