เสียงฝีเท้าสับสนดังมาจากทุกทิศทุกทาง ล้อมเข้าหาเธอ
พร้อมเสียงหายใจชื้นแฉะ ราวกับแนบอยู่ข้างหู
“ฮิ ๆ ฮิ ๆ” เสียงหัวเราะของเด็กน้อยกระจายอยู่ในความมืด
พื้นกระเบื้องใต้ฝ่าเท้าของเธอชื้นแฉะและนุ่มยวบขึ้นมา
หร่วนเถายืนนิ่งอยู่กับที่
“ขอโทษนะคะ” เธอเอ่ยไปทางความมืด “ฉันสายตาไม่ค่อยดี อย่าเบียดกันเลยค่ะ ฉันหาประตูไม่เจอแล้ว”
ซ่า!
เสียงด้ามไม้ถูพื้นกระทบพื้นดังมาจากที่ไม่ไกล
เสียงฝีเท้าที่ล้อมเข้ามาค่อย ๆ ห่างออกไป
ไฟสว่างขึ้น
ทุกอย่างในห้องน้ำกลับเป็นปกติ มีเพียงป้าคนที่กำลังถูพื้น ซึ่งไม่รู้มายืนห่างจากเธอสามก้าวตั้งแต่เมื่อไร
พื้นข้างเท้าป้าสะอาดเอี่ยม
นอกวงนั้นมีรอยเท้าเปียกชุ่มอยู่เต็มไปหมด
ป้าถือไม้ถูพื้นกระแทกลงกับพื้น แล้วกระแอมในลำคอหนึ่งครั้ง
ทั้งห้องน้ำพลันเงียบสนิท
ป้าค่อย ๆ หันกลับมา
ใบหน้าของเธอธรรมดาสามัญ ใต้ตาคล้ำมาก ราวกับไม่ได้หลับเต็มอิ่มมาหลายปี
“สวัสดีค่ะคุณป้า” หร่วนเถาทักทายอย่างสุภาพ ดวงตาหยีโค้งขณะชม “ถูพื้นได้สะอาดมากเลยค่ะ”
ป้าชะงักไป
“ตอนฉันนอนโรงพยาบาล ฉันเห็นพวกคุณป้าที่โรงพยาบาลถูพื้นกันทุกวัน” หร่วนเถาพูด “เสียเวลาและเหนื่อยมาก งานนี้สำคัญมากเลยค่ะ”
ริมฝีป้าขยับเล็กน้อย
“ตั้งกี่ปีแล้ว” เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า “เพิ่งมีคนพูดกับฉันเป็นครั้งแรกว่างานนี้สำคัญ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ทุกคนหนีไปหมดแล้ว ทำไมหนูไม่หนีล่ะ?”
หร่วนเถาตอบว่า “คนเรามีธุระด่วนสามอย่างนี่คะ หนูต้องเข้าห้องน้ำ”
ป้า: “……”
จู่ ๆ ป้าก็หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะแหบพร่า ทว่ากลับมีไออุ่นแผ่วเบาแทรกอยู่ในห้องน้ำสีเขียวเรืองรองแห่งนี้