ประตูเปิดออก
ไอเย็นไหลทะลักออกมาจากช่องประตู พร้อมความหนาวเย็นที่แม้แต่น้ำยาฆ่าเชื้อก็กลบไม่มิด
อาเยวี่ยเป็นคนแรกที่เดินเข้าไป
เวินเจี่ยนลูบแขนตัวเอง ก่อนจะตามเข้าไปติด ๆ
ทุกคนทยอยกันเข้าไปด้านใน ประตูปิดลงด้านหลัง
หร่วนเถากอดแก้วนมร้อนไว้ ยืนเคียงข้างพยาบาลที่เฝ้าอยู่หน้าประตู
“พี่พยาบาล” เธอดูดนมอึกหนึ่ง แล้วเริ่มทำภารกิจ “ปกติทำงานเหนื่อยไหมคะ?”
พยาบาลยิ้ม “ไม่เหนื่อยค่ะ การได้บริการคุณถือเป็นเกียรติของพวกเรา”
“แล้วหลังเลิกงานพวกพี่ทำอะไรกันเหรอคะ?”
“พวกเราไม่มีเวลาเลิกงานค่ะ”
“ว้าว” หร่วนเถามองเธออย่างเห็นใจ “ลำบากแย่เลยนะคะ”
“ไม่ลำบากค่ะ”
“แล้วพี่มีชื่อไหมคะ?”
รอยยิ้มของพยาบาลชะงักไปครู่หนึ่ง “พยาบาลทุกคนในโรงพยาบาลนี้เรียกว่าพยาบาลค่ะ”
“แล้วเวลาคุยกัน หนูจะเรียกพี่ยังไงดีคะ? คงเรียกพี่พยาบาลตลอดไม่ได้หรอก ในตึกนี้มีพี่พยาบาลตั้ง 16 คน”
พยาบาลไม่ได้ตอบในทันที
ขนตาของเธอขยับราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง แต่กลับค้นไม่พบ
“คุณเรียกฉันว่า...” เธอพูดช้า ๆ “เสี่ยวอันก็ได้ค่ะ”
“พี่เสี่ยวอัน” หร่วนเถารับคำอย่างว่าง่าย ยิ้มตาหยี “เพราะมากเลยค่ะ”
เสี่ยวอันยังคงยิ้มโดยไม่พูดอะไร
【เธอตั้งชื่อให้หุ่นยนต์แล้ว】
【หุ่นยนต์ตั้งชื่อให้ตัวเองต่างหาก!】
【ในโปรแกรมมีตัวเลือกให้ตั้งชื่อตัวเองด้วยเหรอ?】
【คนข้างบนถามจนฉันตอบไม่ถูกเลย】
เผยจี้พิงกำแพงข้างประตู มองเธอคุยกับพยาบาลอย่างเกียจคร้าน
แผนการของอาเยวี่ยไม่มีส่วนของเขาอยู่ด้วย
หอนิทรานิรันดร์ใหญ่กว่าที่คิด
ไอเย็นผสมกับแสงจากหลอดไฟสีขาว สาดให้โถงใหญ่ทั้งห้องซีดขาวไปหมด
เตียงโลหะเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทุกเตียงคลุมด้วยผ้าขาว ใต้ผ้าปรากฏเป็นรูปร่างคล้ายคน
คุณหมอหลี่เดินรั้งท้าย พลางนับโดยไม่รู้ตัว
มีเตียงทั้งหมด 24 เตียง