เช้าวันที่สาม บรรยากาศในโถงชั้นล่างของอาคารหมายเลข 6 หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
รอยเลือดสิบสายบนทางเดินทอดจากหน้าห้อง 404 ไปจนถึงปากบันได เศษกระดาษแดงติดอยู่ตามรอยเลือด กวาดอย่างไรก็ไม่สะอาด
“เฉินเคอตายแล้ว” เสียงซุนฮ่าวสั่นเครือ
“เธออยู่ระดับสูงสุดของขั้น C เลยนะ” ใบหน้าหลินเสี่ยวหม่านซีดเผือดจนดูน่ากลัว “ผ่านดันเจี้ยนมาแล้วตั้งห้าด่าน แต่กลับมาตายแบบนี้”
ในที่สุดพี่ดาบก็เอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มพร่า “เธอตายแล้ว งั้นหร่วนเถา...”
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากปากบันได
หร่วนเถาถือจานขนมกุ้ยฮวาลงมา มุมปากเปื้อนน้ำตาลผง ผมหางม้าสะบัดไปมา
เมื่อเห็นทุกคนอยู่ในโถง หร่วนเถาก็โบกมือทักอย่างกระตือรือร้น “อรุณสวัสดิ์ทุกคน!”
สายตาเจ็ดแปดคู่จับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน ริมฝีปากซุนฮ่าวสั่นระริก “เธอ...ทำไมยังมีชีวิตอยู่?”
หร่วนเถากะพริบตา “ทำไมฉันจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ล่ะ?”
“เมื่อคืนเกี้ยวเจ้าสาวไปที่ห้อง 404 ของพวกเธอนะ!” ดวงตาหวังเผิงเบิกกว้าง “ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลย?”
“อ๋อ พูดถึงซิ่วซิ่วเหรอ” หร่วนเถากัดขนมกุ้ยฮวาไปคำหนึ่ง พูดอู้อี้ “เธอมาขอปิ่นไข่มุกจากฉัน พอคืนปิ่นให้แล้วก็ไปน่ะ”
พี่ดาบจ้องหร่วนเถา พยายามหาพิรุธจากสีหน้าของเธอ
แต่ดวงตาคู่นั้นใสซื่อสะอาดสะอ้าน สีหน้าสับสนงุนงง แม้แต่น้ำตาลผงตรงมุมปากก็ยังดูไร้เดียงสา
ถ้าเธอแกล้งทำ ก็แปลว่าแสดงได้แนบเนียนถึงขั้นนี้ คนแบบนี้เขาไม่มีปัญญารับมือ
แต่ถ้าเธอโง่จริง ๆ ล่ะก็...
พี่ดาบค่อย ๆ ถอนสายตากลับ แล้วเลือกเชื่ออย่างหลัง
ในห้องถ่ายทอดสด ความเห็นลอยบนหน้าจอเริ่มไหลมาตั้งแต่หกโมงเช้า
【ตื่นมาเปิดดูย้อนหลัง เฉินเคอตายแล้วเหรอ? เฉินเคอที่อยู่ระดับสูงสุดของขั้น C ตายแล้วจริง ๆ เหรอ?】
【ฉันดูสดตั้งแต่ต้น เดี๋ยวสรุปให้คนที่ไม่ได้ดูฟัง: เฉินเคอเก็บไอเทมมรณะได้แล้วสลัดไม่หลุด เลยหลอกให้หร่วนเถารับช่วงต่อด้วยความสมัครใจ เจ้าสาวผีมาหาถึงที่ เกือบฆ่าหร่วนเถา แต่หร่วนเถาคืนปิ่นไข่มุกให้ เจ้าสาวผีได้กลิ่นของเฉินเคอจากปิ่น แล้วลากเจ้าตัวไปยัดไว้ใต้เกี้ยวทันที】