เงาร่างนั้นหันกลับมา
เป็นใบหน้าของเวินซื่อหลิน
หร่วนเถาเคยเห็นใบหน้านี้ในภาพวาด
ภาพใหญ่ที่สุดตรงสุดทางเดินเชื่อม เขาสวมชุดผ้าแพรของเจ้าของคฤหาสน์
เพียงแต่ใบหน้าในภาพเป็นสีเทา ดวงตาถูกวาดให้ดำสนิทและเป็นประกาย
แต่ใบหน้าตรงหน้ากลับตรงกันข้าม
สีหน้าปกติ ทว่าดวงตาคู่นั้นเป็นสีเทา
【อ๊ากกก อย่ามองเขา! ข้อห้า! ข้อห้า!】
【คนที่สวมชุดผ้าแพรนั่งหัวโต๊ะ คนที่สวมชุดคนรับใช้ยกน้ำแกง แล้วคนไหนคือคุณชายกันแน่?】
【ทั้งคู่เลย ร่างอยู่หัวโต๊ะ ส่วนชื่ออยู่กับคนยกน้ำแกง】
【หกวันแล้ว ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าด่านนี้กำลังพูดถึงอะไร แล้วก็ยิ่งกลัวกว่าเดิม】
【ติ๊ง】
【ข้อห้าของข้อปฏิบัติในการสืบสวนทำงานแล้ว】
【คุณนับคนรับใช้ได้คนที่หก】
【อย่าเอะอะ อย่าสบตา กลับห้องของตัวเอง】
หร่วนเถาก้มหน้าลงทันที จ้องปลายรองเท้าของตัวเอง
นกกาขาวไหวตัวเร็วยิ่งกว่า มือหนึ่งกดท้ายทอยของสือโถวไว้
ห้ามสบตา
แต่ตอนนี้ทำตามข้อที่ให้กลับห้องตัวเองไม่ได้
กฎของคืนสุดท้ายยังลอยอยู่บนหน้าจอ ตัวอักษรสีแดงเลือดยังไม่จางหาย
【คืนสุดท้าย: อำลาวิญญาณ】
【ทุกคนต้องร่วมโต๊ะ】
กฎสองข้อขัดแย้งกัน
คนรับใช้คนที่หกอยู่ตรงหน้า แต่ห้ามลุกออกจากงานเลี้ยง
“แขกผู้มีเกียรติ”
เสียงของลุงจงดังขึ้น ยังคงแหบแห้งและเชื่องช้า
“ก้มหน้าเข้าโต๊ะ ไม่นับว่าสบตา”
เขาถือโคมไฟ เดินมานำทางด้วยตัวเอง จัดหร่วนเถา นกกาขาว และสือโถวให้นั่งลงทีละคน
“บ่าวเฒ่าอยู่นี่ขอรับ” เขากล่าว “ตอนคุณชายรับประทานอาหาร จะไม่มองแขก”
บนบันได ห้องของลี่เจิง
เสียงสี่เสียงผลัดกันเรียกอยู่หน้าประตูเป็นเวลาสองชั่วยาม
เขาอุดหู ขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ยันต์แปะประตูจนเต็มไปหมด ทว่าเสียงยังลอดเข้ามาตามร่องอิฐ
“หัวหน้า ทำไมคุณไม่ช่วยผม”
“หัวหน้า เปลี่ยนแก้วจนเห็นก้นแล้ว”
“หัวหน้า แปดล้าน”
“พี่”
เสียงสุดท้ายเป็นของเสี่ยวลิ่ว
มือลี่เจิงที่กำดาบสั่นจนแทบจับไว้ไม่อยู่
เขาอยู่ในศาลพิพากษามาเก้าปี จากเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยไต่ขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีมบังคับใช้กฎหมาย คนที่ตายด้วยมือเขามีมากจนนับด้วยสองมือไม่หมด