หร่วนเถาก้าวพรวดเข้าไปสองก้าว กดป้ายชำระล้างทั้งแผ่นลงบนใบหน้าขาวโพลนไร้ลักษณ์นั้น
ด้านหลังป้ายไม้มีชื่อเรียงแน่นขนัดพร้อมใจกันส่องสว่าง
แสงสีทองแดงพุ่งลอดร่องป้ายออกมา แผดเผาอากาศจนส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ
สิ่งนั้นส่งเสียงโหยหวนที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ร่างทั้งร่างถูกป้ายไม้ตรึงแน่นอยู่กับพื้น
นิ้วทั้งห้าของมันจิกลงไปในดิน ขุดเป็นร่องลึกห้ารอย
เชือกแดงบนข้อมือหร่วนเถาลุกไหม้ ความอุ่นไหลจากท่อนแขนขึ้นไป
หญิงชราหมดแรงล้มพับ หร่วนเถาจึงใช้มือซ้ายคว้าตัวนางขึ้นมา แล้วลากไปไว้ด้านข้าง
“แม่หนู...” เสียงเลือดคลั่กอยู่ในลำคอหญิงชรา “เจ้าหนีออกมาได้แล้ว...ออกมาได้อย่างไรกัน...”
หร่วนเถาหอบหายใจ “อย่าเพิ่งพูด เก็บแรงไว้ก่อน”
สิ่งที่อยู่บนพื้นยังคงส่งเสียงโหยหวน
ป้ายชำระล้างตรึงมันไว้ได้ไม่นาน หร่วนเถารู้สึกได้ว่าป้ายไม้ในฝ่ามือกำลังสั่น
ชื่อที่อยู่ริมสุดด้านหลังป้ายมืดดับไปแล้วหนึ่งชื่อ
“เจ้า...” สิ่งนั้นถูกตรึงอยู่กับที่ ใบหน้าขาวโพลนไร้ลักษณ์ปรากฏรอยแยก
เสียงแหบพร่าราวกับบดจนพังลอดออกมาจากรอยแยก “ป้ายชำระล้าง...ทะเบียนรายชื่อ...พวกเจ้ายังแจกป้ายกันอยู่อีก...”
“ฮึ...ฮึ ๆ...”
มันหัวเราะ จนใบหน้าทั้งหน้าปริแตก
“ผู้มาใหม่ที่ถือทะเบียนรายชื่อ”
มันแค่นเสียงเยาะ “เจ้ารู้ไหมว่าชื่อบนป้ายนี้ได้มาอย่างไร?”
หร่วนเถาไม่ตอบ
นางคุกเข่าอยู่ท่ามกลางไอขาวจากน้ำร้อน มือขวากดป้ายไม้ไว้แน่น ส่วนมือซ้ายคอยปกป้องหญิงชราไว้ด้านหลัง
เจ้าหางน้อยโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากคอเสื้อของนาง ก่อนจะหดกลับเข้าไป