ร่างมหึมาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าว ดวงตาที่เหมือนโคมไฟสีเขียวกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะหยุดลงที่หร่วนเถา
ไม้คลึงแป้งค่อย ๆ ยกขึ้น
“แม่!” เน่าเน่าพุ่งเข้าไปกอดขาของเธอทันที “พี่สาวไม่ได้แกล้งผมนะ ผมร้องไห้เอง”
ร่างมหึมาชะงัก
ไม้คลึงแป้งหยุดค้างกลางอากาศ
“ว่าไงนะ?” เธอก้มลง ดวงตาที่เหมือนโคมไฟสีเขียวเบิกกว้าง “เธอร้องเองเหรอ? ไม่ใช่ว่าเกลียดการร้องไห้ที่สุดหรอกหรือ? เธอไม่ใช่พูดเองเหรอว่าคนร้องไห้เป็นพวกขี้ขลาด?”
“ผม...” ใบหน้าเน่าเน่าขึ้นสีแดง เขาก้มหน้าลง พูดเสียงเบาว่า “พี่สาวสอนผมแล้ว ร้องไห้ไม่น่าอาย คนที่เอาแต่เอาแต่ใจต่างหากที่น่าอาย”
ไม้คลึงแป้งในมือแม่ผีหล่นตุ้บลงพื้น
เธอจ้องลูกชายตัวเอง ก่อนจะหันไปมองหร่วนเถาอย่างตกตะลึง
สายตาหยุดอยู่ที่ผ้ากันเปื้อนผืนนั้น
“ผ้ากันเปื้อนของเธอ...” เสียงของเธอแหบพร่าลงในทันที “ฝีมือของพี่สาวคนนั้นจากบ้านถ่ายภาพครอบครัว”
“สวัสดีค่ะคุณน้า” หร่วนเถาทักทายอย่างว่าง่าย “คุณแม่จากบ้านถ่ายภาพครอบครัวเป็นคนผูกให้ค่ะ”
“เด็กดีของพี่สาวคนนั้น...” แม่ผีพึมพำ ร่างมหึมาค่อย ๆ ย่อตัวลง
เธอนั่งยอง ๆ มองหร่วนเถาในระดับสายตา
เมื่อมองใกล้ ๆ ใบหน้าของเธอก็ธรรมดามาก เป็นเพียงหญิงวัยกลางคนที่ตรากตรำทำงาน ดวงตาแค่ใหญ่และสว่างเกินไปจนดูประหลาด
“เมื่อกี้ เธอเป็นคนสอนลูกชายฉันให้เก็บของเล่นหรือ?”
“ใช่ค่ะ” หร่วนเถาพยักหน้า “ข้อควรทราบข้อ 4 เขียนไว้ว่า ก่อนปิดสวนสนุกต้องเอาของเล่นกลับไปวางที่เดิม”