เธอหันขวับกลับไป
ด้านหลังว่างเปล่า
เมื่อส่องกระจกทองแดงอีกครั้ง เด็กชายตัวน้อยในกระจกยังคงอยู่ในท่าพุ่งเข้ากัด
พอเห็นเธอหันมา เด็กชายก็ทำหน้าล้อเลียน ก่อนจะเผ่นหายวับไป
ดวงตาของหร่วนเถาเป็นประกาย “กระจกทองแดงส่องเห็นนายแล้ว ทีนี้หนีไม่พ้นหรอก”
เธอยกกระจกทองแดงด้วยมือซ้าย มือขวาจูงเจ้าหางน้อย ไล่ตามเงาสีแดงในกระจกไปตลอดทาง
มุดผ่านท่อทรงกระบอกสามท่อ ข้ามตาข่ายปีนป่ายสองผืน แล้วต้อนเด็กชายไปจนมุมในบ่อบอล
“จับได้แล้ว!”
หร่วนเถายื่นมือไปกดศีรษะน้อย ๆ สีแดงสดที่อยู่ในบ่อบอลเบา ๆ
เด็กชายนั่งยอง ๆ อยู่ในบ่อบอล เงยหน้ามองเธอ แล้วจู่ ๆ ก็แสยะยิ้ม
ใบหน้าของมันแยกออกเป็นรอยแยกตรงกลาง รอยแยกนั้นกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงโคนหู เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเรียงซ้อนกันอยู่ภายใน
“ถ้าจับฉันได้” เสียงของมันแหลมเล็กขึ้น “คราวนี้เธอต้องเป็นฝ่ายซ่อนแล้วนะ”
“ถ้าฉันจับเธอได้ เธอต้องอยู่เล่นกับฉันตลอดไป”
“ไม่เอา” หร่วนเถาตอบ
เด็กชายชะงัก “เธอว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าไม่เอา” หร่วนเถาเก็บกระจกทองแดง แล้วเท้าเอว “เมื่อกี้นายเล่นเกมแล้วโกง”
“ฉันโกงตรงไหน!”
“นายโกง” หร่วนเถาจำได้แม่น
“ตกลงกันว่าจะนับถึง 100 แต่ฉันนับไปได้ครึ่งเดียว นายก็ปิดไฟ แถมยังปล่อยกลิ่นอับออกมา นี่มันแกล้งคนชัด ๆ”
“นายหมอบอยู่ข้างหลังฉัน คิดจะกัดคอฉันด้วย เล่นซ่อนหาไม่ได้มีกติกาให้กัดกันสักหน่อย”
“อีกอย่าง” หร่วนเถาชี้ไปนอกบ่อบอล “นายทำให้ใต้สไลเดอร์เหนียวเหนอะหนะ เบาะก็สกปรกไปหมด แล้วคนอื่นจะเล่นกันยังไง?”