มือนั้นเย็นเฉียบ ผอมเหลือแต่กระดูก ทว่าข้อนิ้วกลับแข็งแรงมาก
“ว้าว” หร่วนเถาก้มลงไปคว้ามือนั้นขึ้นมาจากกองลูกบอล “สวัสดีจ้ะ”
มือน้อยชะงักแข็งทื่อ
มันคว้ามือคนมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครทักทายมัน
“ข้อควรระบุบอกว่า ถ้าจับนิ้วเธอแยกออก เธอก็จะเดินไปเอง” หร่วนเถาออกแรงเบามือ ค่อย ๆ แกะนิ้วของมันออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น
“คราวหน้าอย่าบีบแรงขนาดนี้นะ จะเจ็บเอา”
มือน้อยขดนิ้วในฝ่ามือเธอ ก่อนค่อย ๆ หดกลับลงไปใต้กองลูกบอล
ผิวลูกบอลรอบด้านตุบ ๆ ปูดเป็นตุ่มขึ้นมาเป็นชุด แล้วค่อย ๆ ยุบลงทีละตุ่ม
เจ้าหางน้อยแนบอยู่ด้านหลังเธอ เลียนแบบท่าทางของเธอ
มีมือมาคว้าข้อเท้ามัน มันก็ย่อตัวลง ประคองมือน้อยขึ้นมา ตบเบา ๆ แล้วค่อยแกะนิ้วออก
มือน้อยมือหนึ่งกลับเกี่ยวเข้ากับนิ้วของมัน
เจ้าหางน้อยชะงัก
มือน้อยเขียนตัวอักษรสองตัวลงบนฝ่ามือของมันช้า ๆ
ลายมือบิดเบี้ยว อ่านอยู่ตั้งนานกว่าจะเข้าใจ
ขอบคุณ
เจ้าหางน้อยเงยหน้ามองหร่วนเถา ดวงตาเป็นประกาย แล้วชี้ไปที่ฝ่ามือตัวเอง
“มันบอกขอบคุณเธอน่ะ” หร่วนเถาขยับเข้าไปใกล้ “เห็นไหม เธอทำดีกับมัน มันก็ทำดีกับเธอ”
เจ้าหางน้อยก้มมองฝ่ามือตัวเอง มุมปากยกขึ้น
ตั้งแต่เข้ามาในสวนสนุก มันได้ยินเสียงกรีดร้องกับเสียงด่าทอมาไม่รู้เท่าไร
แต่ไม่เคยมีใครบอกขอบคุณมันเลย
ตรงกลางสระ หร่วนเถาคลำเจอลูกบอลกลมแข็งลูกหนึ่ง หนักกว่าลูกอื่นทั้งหมด
เธอคว้าขึ้นมาดู ถึงเห็นว่าเป็นหัวตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ
เส้นผมพันอยู่กับด้ายสีดำแดงหลายเส้น
เธอประคองหัวตุ๊กตาแล้วเขย่าเบา ๆ มีเสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่ว ๆ ดังมาจากข้างใน
“ตุ๊กตาของใครหายหรือเปล่า” เธอเช็ดหัวตุ๊กตาจนสะอาด แล้ววางไว้บนชั้นเก็บของหายข้างสระ “เดี๋ยวเอาไปให้พี่ผู้ดูแลนะ”