ตัวตลกยืนอยู่หลังวงล้อ รอยยิ้มบนใบหน้าขาวซีดค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย
ตอนนี้มันอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย
จู่ ๆ หานตงก็เข้าใจอะไรบางอย่าง เขาฝืนขยับกล้ามเนื้อใบหน้าที่แข็งเกร็ง บังคับตัวเองให้ฉีกยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
วงล้อหมุนช้าลง
ตัวตลกเอียงคอมองเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะแสยะยิ้มอีกครั้ง มีดบินเล่มสุดท้ายในมือถูกขว้างออกไปอย่างลวก ๆ ปักลงเหนือศีรษะเขา
เสียงฆ้องดังขึ้น
ตัวตลกปรบมือ แล้วใช้พู่กันแต่งหน้าแต้มดาวห้าแฉกสีแดงลงบนหลังมือของหานตง จากนั้นก็คว้ามือเขาชูขึ้นสูงไปทางอัฒจันทร์ ก่อนโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง
เสียงปรบมือดังกึกก้องราวฟ้าคำรามไปทั่วบริเวณ
หร่วนเถาเป็นคนส่งเสียงเชียร์ดังที่สุด ปรบมือเสียงดังลั่น “พี่หานตงเก่งที่สุดเลย!”
หานตงนอนหมดสภาพอยู่บนวงล้อ เป้ากางเกงเปียกเป็นปื้น
หลังจากนั้น หัวหน้าคณะร่างผอมสูงก็ช่วยแก้เชือกให้เขา แล้วประคองกลับไปที่นั่งตลอดทาง
ร่างของหานตงสั่นเทาไปหมด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
【ให้ตายเถอะ มีดเฉียดเนื้อทุกเล่ม แบบนี้ใครจะทนไหว】
【สั่งให้ปรบมือก็ไม่ยอมปรบ ทั้งลานมีเขาคนเดียวที่ทำตัวแปลก ตัวตลกไม่เลือกเขาแล้วจะเลือกใคร】
【แต่ดาวบนหลังมือเขาคืออะไร ทำไมขนฉันถึงลุกซู่ไปหมด】
หานตงกลับมานั่งที่เดิม กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” ซูซูยื่นน้ำให้เขา “อย่าเอามือไปโดนแผลนะ”
“เกือบทำเอาขวัญหนีดีฝ่อ” ฟางจู๋ตบหลังเขาเบา ๆ “กลับมาได้ทั้งชีวิตก็ดีแล้ว”