“หลังปิดไฟแล้วให้อยู่ในห้อง ห้ามเปิดประตู ห้ามออกจากห้อง”
“นอนหลับฝันดีนะ” มันโบกอุ้งเท้า “พรุ่งนี้ยังมีอะไรสนุกกว่านี้รออยู่”
ห้องหนึ่งพักสองคน
เตียงสะอาด น้ำร้อนก็ร้อนจัด ด้านนอกหน้าต่าง เขตสวนสนุกมืดสนิทและเงียบสงัด
หร่วนเถาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
ผู้เล่นในห้องข้าง ๆ ฟังเสียงเพลงนั้น เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันกลับค่อย ๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย
ฟางจู๋พิงหัวเตียง “ฉันเข้าดันเจียนมาสามปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นอนบนเตียงสบายขนาดนี้”
“ใช้เวลาให้คุ้มเถอะ” เหล่าโจวพลิกตัว “พรุ่งนี้ยังไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรดักรออยู่”
ผู้เล่นที่ระแวดระวังมาตลอดทั้งวันค่อย ๆ ผ่อนคลายลงทีละคน
ฟางจู๋หยิบไพ่สำรับหนึ่งออกมาเล่นกับเหล่าโจวสองตา
กานหลินนั่งเฝ้าอยู่ข้างประตูเกือบครึ่งคืน ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทางเดินเงียบกริบ สงบและร่มรื่น
มีเพียงซูซูที่ลุกไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เห็นเจ้าหางน้อยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกไปข้างนอกนิ่ง ๆ
“มองอะไรอยู่เหรอ?” เธอถามเสียงเบา
เจ้าหางน้อยหันกลับมาจ้องเธออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนส่ายหน้า
เจ้าหางน้อยปีนกลับไปข้างเตียงหร่วนเถา ดึงผ้าห่มคลุมหัว แล้วห่อตัวเองจนมิดชิด
【คืนนี้สงบเกินไปหรือเปล่า?】
【หมีบอกแล้วว่าอันตรายอยู่ในเครื่องเล่น ดูท่าตอนกลางคืนจะปลอดภัยจริง ๆ】
【ดีจัง ปล่อยให้พวกเขานอนหลับฝันดีเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเอาชีวิตเข้าแลกกันอีก】
【...แต่เมื่อกี้เจ้าหางน้อยกำลังมองอะไรอยู่?】
คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เจ็ดโมงเช้า อาหารเช้ามาส่งตรงเวลา ผู้เล่นดื่มโจ๊กขาวร้อน ๆ พลางรู้สึกราวกับผ่านไปนานแสนนาน