ทางห้องหนังสือ ประตูบานนั้นแง้มออกเป็นช่องตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ภายในช่องมืดสนิท
ลูกกระเดือกของกานหลินขยับ เขาเกือบจะอ้าปากตอบ
มือข้างหนึ่งกดลงบนท้ายทอยของเขา
เผยจี้มายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาห้ามกานหลินไว้
“พี่กานหลินต้องกลับไปกับพวกเราค่ะ!” หร่วนเถารีบตอบต่อ “ที่บ้านยังเปิดไฟรอพี่อยู่เลย ถ้าไม่กลับไปต้องโดนดุแน่”
หลังม่านประตูครัวคล้ายมีเสียงถอนหายใจดังขึ้น “แล้วน้องชายล่ะ”
“ให้น้องชายอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ดีไหมคะ?”
ทุกคนในห้องพร้อมใจกันมองเด็กน้อยในชุดสีเทาที่อยู่ข้างหร่วนเถา
เจ้าหางน้อยกำมือเล็ก ๆ ของหร่วนเถาแน่นขึ้น มือเย็นเฉียบ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
“ไม่ได้หรอกค่ะ” หร่วนเถาปกป้องเจ้าหางน้อยไว้ด้านหลัง ก่อนจะล้วงตั๋วสำหรับสองคนออกจากกระเป๋าแล้วยกขึ้นสูง
“คุณแม่ดูสิคะ เขามากับหนู ก็ต้องกลับไปกับหนูค่ะ”
“บ้านคุณมีกฎของบ้านคุณ ส่วนสวนสนุกของเราก็มีกฎของสวนสนุกเรานะคะ”
นาฬิกาแขวนผนังดัง กึก กึก กึก
เจ็ดโมงห้าสิบนาที
ในทางเดิน ลูกบิดประตูห้องที่ติดใบประกาศรางวัลอยู่หมุนไปครึ่งรอบอย่างไร้เสียง ก่อนจะหยุดนิ่ง
ไม่มีใครกล้ามองไปทางนั้น
“แขกจะกลับ” แม่เอ่ยช้า ๆ ความอบอุ่นในน้ำเสียงค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย “น้องชายก็ต้องกลับ”
“ทุกคนต้องกลับ”
“ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ?”
อากาศหลังม่านครัวพลันเย็นยะเยือก
ประตูไม้ทาสีแดงตรงโถงทางเข้าไม่ขยับเขยื้อน เข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ กึกกัก ๆ จนเสียงต่อเนื่องเป็นพรืด