หัวหน้าคณะละครสัตว์ประสานมือคารวะจากระยะไกล “แขกผู้มีเกียรติ”
แม่ผีแห่งปราสาทของเล่นจูงเน่าเน่าไว้ เน่าเน่ากระโดดโลดเต้นสูงลิ่ว “พี่สาว! พี่สาวสู้ ๆ!”
ภายในเรือนกระจกของวังภาพสะท้อน เงาร่างแต่ละสายสะท้อนภาพของหร่วนเถา
ฟางจู๋เดินอยู่ข้าง ๆ จนหนังศีรษะชาวาบ “เอิกเกริกขนาดนี้ ทำไมเหมือนมาส่งเจ้าสาวเลย”
“มาส่งแขกผู้มีเกียรติต่างหาก” ซูซูแก้คำให้
เผยจี้เดินรั้งท้าย เอ่ยเสียงเรียบ “สิ่งที่เธอถืออยู่ตอนนี้คือบัตรผ่านของสวนสนุกทั้งแห่ง”
หร่วนเถาไม่ได้ยิน
เธอกำลังย่อตัวอยู่ข้างทาง มองดอกไม้สีแดงในแปลงที่ลำต้นเอียงผิดรูป
“ทำไมถึงเอียงล่ะ?” เธอยื่นมือไปช่วยประคองดอกไม้ให้ตรงอย่างเบามือ แล้วใช้นิ้วพรวนดินให้มัน “ถ้าขาดแดดก็บอกกันสิ”
ดอกไม้นั้นสั่นไหว ก่อนจะเอียงหัวมาทางเธอ
ริมทะเลสาบมีเวทีสูงตั้งอยู่
บนเวทีมีเก้าอี้ตัวเล็กวางอยู่หนึ่งตัว ข้าง ๆ กันนั้น บนโต๊ะมีสายไหมสีชมพูตั้งอยู่
สายไหมเหนียวเหนอะเพราะถูกลมกลางคืนพัด จนยุบไปครึ่งหนึ่ง
บนเก้าอี้มีเด็กคนหนึ่งอายุราวเจ็ดแปดขวบสวมชุดสูทตัวเล็กนั่งอยู่
เขาก้มหน้า พับมุมหนึ่งของมงกุฎกระดาษ แล้วลูบให้เรียบ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็สวมมงกุฎให้เข้าที่ ก่อนจะแกว่งขาทั้งสองข้างที่ห้อยลอยอยู่กลางอากาศ
“มาแล้วเหรอ” เขาเอ่ยด้วยเสียงใสแบบเด็ก ๆ “นั่งสิ”
ด้านล่างเวทีมีเก้าอี้ห้าตัว ทั้งห้าคนนั่งลงตามลำดับ
“ฉันชื่อหยวนหยวน สวนสนุกแห่งนี้เป็นของฉัน”
เขายืดอก รออยู่สองวินาที พอเห็นว่าไม่มีใครพูดก็อดถามไม่ได้ “สวนสนุกของฉันสนุกไหม?”