ชั่วขณะที่เงาพุ่งเข้ามา แปลงดอกไม้สองข้างถนนสายหลักก็ระเบิดตูมขึ้น
เถาดอกไม้มากมายพุ่งขึ้นไปบนเวทีสูง พันรัดข้อเท้าของเงาหลายร่างที่อยู่ด้านหน้า
ดอกไม้สีแดงสดดอกหนึ่งหลุดจากกิ่ง หมุนคว้างแล้วค่อย ๆ แนบลงบนอกของหร่วนเถา
หยวนหยวนมองดอกไม้นั้นอย่างตื่นตะลึง แทบไม่อยากเชื่อสายตา
“พวกมันเลือกข้างเธอหมดเลย” เขาพูดเสียงแหบ “แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าในสวนแห่งนี้ก็ยังเลือกข้างเธอ”
หมีตัวใหญ่ที่อยู่ข้างเวทีก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน
ร่างมหึมาที่อยู่ใต้เสื้อกั๊กสีแดงเกร็งแน่น
เมื่อมีหัวมาสคอตคลุมอยู่ ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าของมัน
หร่วนเถามองเขา พลันนึกถึงรายละเอียดหลายอย่างขึ้นมาได้
“หยวนหยวน”
ท่ามกลางเสียงคำรามทั่วลาน เสียงของหร่วนเถาดังขึ้น “พ่อของเธอไม่ได้หนีไป”
หยวนหยวนหันขวับมามองเธอ “เธอพูดว่าอะไรนะ?”
หร่วนเถาลุกขึ้นยืน “พ่อของเธอไม่ได้หนีไป เขาอยู่ที่นี่มาตลอด”
“พูดเหลวไหล!” หยวนหยวนกรีดร้อง “เขาอยู่ไหน? เรียกเขาออกมาสิ!”
เธอหันไปมองร่างมหึมาที่ข้างเวที
“พวกคุณดูคุณหมีสิ สูงพอดีกับคนคนหนึ่งเลยใช่ไหม?”
“คนที่มาตรวจห้องตอนกลางคืนไม่ใช่คุณหมีตัวจริง เจ้าหางน้อยรู้เรื่องนี้ดี”
เจ้าหางน้อยกำชายเสื้อของหร่วนเถาไว้ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณหมีไม่เคยนอน ทุกคืนเขาจะนั่งอยู่บนเนินตรงข้ามเรือนสวน คอยมองไฟในเรือนสวน”
“พอฟ้าสาง เขาก็กลับไปยืนเฝ้าที่หน้าประตูใหญ่”
ริมฝีปากของหยวนหยวนขยับ “...เป็นไปไม่ได้ หมีเป็นพนักงาน เขา...”
เขาพูดต่อไม่ออก
“ประตูทุกบานในสวนแห่งนี้หันออกสู่กลางทะเลสาบ” หร่วนเถาพูด “ไฟในเรือนสวนจะเปิดกี่โมง ปิดกี่โมง มีแต่คนที่เฝ้าอยู่ทุกวันเท่านั้นถึงจะรู้”