หัวหน้าหมู่บ้านหันหลังเดินจากไปทันที แม้แต่แผ่นหลังก็ยังดูอัดอั้นตันใจ
คอมเมนต์ลอยพากันหัวเราะจนแทบคลั่ง
【เอ็นพีซีเชื่อฟังเธอจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ】
【แม่ชั่ง ตามใจนางเข้าไปเถอะ!】
【พวกเอ็นพีซีสยองขวัญโดนเถาเป่าจัดการจนอยู่หมัด】
【บรรยากาศของดันเจียนเปลี่ยนไปหมดแล้ว จากคนเลี้ยงน้ำแกงกลายเป็นการเตรียมเปิดหมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน】
หร่วนเถาเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง
เธออุ้มผ้าเช็ดตัวที่แยกกองไว้แล้วไปวางใต้ราวตาก จากนั้นก็สอนเด็กต้มแกงให้สะบัดผ้าเช็ดตัวออก
“บิดจนแห้งเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวผ้ายับ”
“เปียกเกินไปก็ไม่ได้ น้ำจะหยด”
“ใช่ แบบนี้แหละ”
เจ้าหางน้อยทำตามอย่างว่าง่าย อุ้มผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ข้าง ๆ แล้วสะบัดไปมา ผืนผ้าใหญ่กว่าตัวมันเสียอีก เกือบคลุมมันมิดทั้งตัว
หร่วนเถารีบคว้าตัวมันออกมา
ตากผ้าไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็สังเกตเห็นว่าเด็กต้มแกงใช้น้ำเย็นซักกันทั้งหมด
“แบบนี้ไม่ได้” หร่วนเถายกผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งขึ้นมาลูบ “เย็นเกินไป ซักไม่สะอาด แถมยังทำร้ายมือด้วย”
เด็กตัวผอมที่กำลังจุดไฟเงยหน้าขึ้น “ไฟไม่พอ”
หร่วนเถามองตามสายตาของเขาไป
หลังเพิงไม้มีหม้อใบใหญ่ตั้งอยู่สองใบ ใบหนึ่งเดือดปุด ๆ ส่วนใต้ก้นหม้ออีกใบมีฟืนเปียกอยู่เพียงไม่กี่ท่อน ควันไฟรมจนคนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“ฟืนเปียกเอามาเผาไม่ได้ ต้องผึ่งให้แห้งก่อน ส่วนฟืนแห้งเก็บไว้ต้มน้ำ”
เด็กตัวผอมกอดฟืนไว้แล้วถามอย่างงุนงง “ถ้าผึ่งไว้ แล้วตอนกลางคืนจะกินอะไร?”
หร่วนเถาชะงัก “พวกเธอเผาฟืนไว้ทำกับข้าวไม่ใช่เหรอ?”
“ต้มน้ำแกง” เด็กตัวผอมตอบ “พอดื่มน้ำแกงจนอิ่ม พวกเราก็ไม่ต้องกินอะไรแล้ว”
คำพูดนั้นเบามาก แต่ไต้ขุยกลับฟังแล้วขนหัวลุก
หร่วนเถาดันฟืนแห้งเข้าไปในอ้อมแขนเขา “ต้มน้ำก่อน คนเราก็ต้องดื่มน้ำอุ่นเหมือนกัน”