หร่วนเถาก้าวเดินไปทางศาลบรรพชนทันที
เฉียวเฉียวรีบดึงเธอไว้ “พี่หร่วนเถา พวกคนดูในแถบข้อความบอกให้รีบหนีค่ะ”
หร่วนเถาหันกลับมามอง “แต่พวกเขากำลังเตรียมงานเทศกาลเปิดบ่อน้ำร้อนอยู่นี่นา”
“มีเรื่องต้องทำตั้งเยอะ เอ็นพีซีคงทำไม่ไหวหรอก”
เฉียวเฉียว “?”
นี่ใช่ประเด็นสำคัญหรือไง?
ป้าหวังก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะตอบแบบนี้ จึงยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนค่อยเดินตามไป
ข้างศาลบรรพชนฝั่งขวามีลานโล่งเพิ่มขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป
กลางลานมีเพิงไม้หลังใหญ่ตั้งอยู่ เสาทั้งสี่ต้นเปียกชุ่ม เหนือศีรษะมีโคมทองแดงแขวนเรียงเป็นแถว
โคมไม่มีไฟ แต่ในครอบโคมกลับแช่ก้อนสีดำคล้ำเอาไว้
บนโต๊ะยาวหน้าเพิงมีตาชั่งเก่าแก่ขนาดมหึมาวางอยู่
คานตาชั่งสูงกว่าคน สีดำทะมึนลอยพาดอยู่กลางอากาศ ปลายทั้งสองข้างห้อยถาดทองแดงไว้
ในถาดทองแดงด้านซ้ายกองสุมด้วยเส้นผมสีเทาขาว ส่วนถาดด้านขวามีกองเล็บสีแดงสด ทั้งสองถาดแกว่งไกวไปตามแรงลม
ด้านหลังโต๊ะยาวมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
หล่อนสูงเกินสองเมตร ผอมจนเหลือเพียงโครงกระดูกที่ตั้งตรง เอี๊ยมผ้าสีดำรัดแนบอยู่บนร่าง
คอยาวเรียว คางแหลมคม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว
หล่อนแบกคานตาชั่งไว้บนบ่าทั้งสองข้าง ปลายคานกดฝังเข้าไปในกระดูกไหล่
ทุกครั้งที่ขยับ ถาดทองแดงทั้งสองข้างก็ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบา
ด้านหลังหล่อนยังมีเอ็นพีซีอีกเจ็ดแปดคน
หญิงชราหาบถังไม้ เด็กตัวผอมเล็กกอดฟืน ชายชราหัวล้านถือผ้าเช็ดตัว และเด็กปรนนิบัติบ่อน้ำร้อนในชุดสีเทาอีกหลายคน
ที่นี่คือแท่นเตรียมบ่อน้ำร้อน
“ฉันไม่ร่วมด้วย” ผู้เล่นร่างสูงผอมเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ก่อนหันหลังเดินจากไป