บทที่ 34 อย่างน้อยก็ควรไว้หน้าฉันบ้างสิ
หลินเยว่เอ๋อเพิ่งพูดจบ รอยยิ้มของหลี่ชุนหลานก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที
“พี่ไม่ยอมรับฉันเป็นน้องสะใภ้หรือคะ”
อย่ามองว่าหลี่ชุนหลานเป็นผู้หญิงเชียว นิสัยของเธอไม่เบาเลย
หลินเยว่เอ๋อเคยอ่านเรื่องนี้ในหนังสือ แม้จะไม่ได้เขียนไว้อย่างละเอียด แต่ก็ระบุว่าหลังจากหลี่ชุนหลานแต่งเข้ามาแล้ว เธอก็ใช้เจ้าของร่างเดิมราวกับเป็นคนรับใช้
“ฉันบอกแล้วว่าฉันท้อง ดื่มเหล้าไม่ได้”
พอหลินจินเป่าเห็นภรรยาไม่พอใจ เขาก็รีบช่วยพูดทันที
“ใช่แล้ว ท้องอยู่ดื่มไม่ได้ แค่แตะริมฝีปากก็พอ”
หลินจินเป่าพูดไปพลางขยิบตาส่งสัญญาณให้หลินเยว่เอ๋อไปด้วย ไม่อยากให้ภรรยาต้องเสียหน้าในเวลาแบบนี้
“โธ่เอ๊ย พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้เพิ่งเจอกันก็เริ่มกันแล้วหรือ วันมงคลแบบนี้นะ เยว่เอ๋อ แตะริมฝีปากสักหน่อยเถอะ นับว่าดื่มแล้วก็ได้”
พอมีคนเริ่มส่งเสียงเชียร์ คนอื่น ๆ ก็พากันคล้อยตามทันที พวกเขาไม่สนหรอกว่าเธอจะท้องหรือไม่ ดื่มนิดเดียวจะเป็นอะไรไป
“ฉันว่าพี่ไม่ไว้หน้าฉันเลยนะ วันนี้ฉันแต่งเข้าบ้าน พี่ก็อุตส่าห์เชิญพี่ดื่มเหล้ารับญาติด้วยความหวังดี แต่พี่กลับทำกับฉันแบบนี้”
หลี่ชุนหลานทำท่าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง ยิ่งประกอบกับใบหน้าที่แต่งจนดูเหมือนก้นลิง หลินเยว่เอ๋อมองแล้วรู้สึกแสบตา
หลี่ชุนหลานมีใบหน้ากลมแป้น ดูมีวาสนา และมีสะโพกใหญ่ ซึ่งเป็นรูปร่างที่คนในยุคนี้ชื่นชอบ เพราะเชื่อว่าจะคลอดลูกชายได้
ที่เธอตั้งใจหาเรื่องพี่สะใภ้ฝ่ายสามีอย่างหลินเยว่เอ๋อตั้งแต่แรกเจอ ก็เพราะหลินจินเป่าบอกเธอไว้ตั้งนานแล้วว่าตอนแต่งงาน พวกเขาจะจัดงานในลานบ้านของหลินเยว่เอ๋อ แต่ช่วงหลังหลินจินเป่ากลับมาบอกว่าพี่สาวไม่ยอมยกบ้านหลังนั้นให้แล้ว