บทที่ 35 ต่อไปบ้านนี้ต้องฝากเธอแล้ว
“นายจะทำอะไรน่ะ!”
หลินเยว่เอ๋อเผลอผลักออกไปเต็มแรง จนหลี่ชุนหลานเซถลาล้มเข้าไปในอ้อมแขนของหลินจินเป่า
การกระทำนี้ทำให้ทุกคนที่กำลังดูเรื่องสนุกกันอยู่เมื่อครู่ตกใจไปตาม ๆ กัน
โชคดีที่หลินจินเป่ารับหลี่ชุนหลานไว้ทัน เธอจึงไม่ล้มลงกับพื้น แต่เหล้ากลับหกใส่หน้าเธอเต็ม ๆ หลี่ชุนหลานลุกขึ้นด้วยความโมโหแล้วปาดหน้าไปทีหนึ่ง
ไม่รู้ว่าบนหน้าเธอทาอะไรไว้บ้าง สีดำกับสีแดงเลอะรวมกันเป็นปื้นจนแทบมองไม่ออกแล้วว่าตรงไหนเป็นตาตรงไหนเป็นจมูก
ทุกคนเห็นสภาพเธอแล้วก็พากันหัวเราะพรืดออกมาอีกครั้ง
“นาย...ดีนักนะ ฉันอุตส่าห์หวังดีรินเหล้าให้ นายกลับไม่รับน้ำใจ แถมยัง...ยังผลักฉันอีก!”
หลี่ชุนหลานโกรธจนชี้หน้าหลินเยว่เอ๋อ
“อี๋...”
หลินเยว่เอ๋อเองก็นึกไม่ถึงว่าหน้าของหลี่ชุนหลานจะกลายเป็นแบบนี้ แค่เห็นก็แสบตา เธอจึงรีบหันหน้าหนี
“รีบพาเธอกลับเข้าห้องไปล้างหน้าเร็วเข้า อยากขายหน้าตายหรือไง?”
หลินเยว่เอ๋อพูดกับหลินจินเป่า
หลินจินเป่าถึงได้สติ พอมองหน้าหลี่ชุนหลานอีกครั้ง เขาเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ไปเถอะ เลิกโวยวายได้แล้ว” หลินจินเป่าลากหลี่ชุนหลานเข้าห้องอย่างแรง
หลี่ชุนหลานเห็นทุกคนมองเธอพลางกลั้นหัวเราะ ก็รู้สึกแปลก ๆ จึงยกมือคลำหน้า พอเห็นว่ามือเปื้อนสีดำแดงไปหมดก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรีบยกมือปิดหน้าแล้ววิ่งเข้าห้องไป
ในที่สุดก็สงบลงเสียที หลินเยว่เอ๋อลุกขึ้นแล้วเดินตามไปที่ห้องหอใหม่ของหลี่ชุนหลาน ความจริงก็แค่ติดกระดาษแดงตัดเป็นตัวอักษรมงคลไว้สองสามแผ่น เครื่องนอนในห้องล้วนเป็นของใหม่ พอเดินไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินหลี่ชุนหลานกำลังด่าหลินจินเป่าอยู่ข้างใน