บทที่ 33 พวกคุณวางยาอะไรให้ฉัน
ส่วนน้องสะใภ้คนใหม่ที่เพิ่งแต่งเข้ามา หลี่ชุนหลาน อาศัยบ้านของเจ้าของร่างเดิม ใช้เงินของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับดูถูกเจ้าของร่างเดิม แถมยังปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมราวกับเป็นคนรับใช้ในบ้าน คนคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน
โวยวายกันอยู่พักใหญ่ ในบ้านก็มีแต่เสียงคนส่งเสียงโห่แซว
หลังจากโปรยลูกอมไปอีกเยอะ ตอนนี้ทุกคนก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านประกาศว่ากำลังจะเริ่มงานเลี้ยง
หลินซิ่วหวากับจางเถี่ยต้านเริ่มร้อนใจขึ้นมา หลินเยว่เอ๋อเป็นอะไรไป ทำไมถึงไม่ยอมดื่มน้ำสักที ไม่ดื่มน้ำแล้วจะได้อย่างไร
เริ่มทยอยยกอาหารมาเสิร์ฟแล้ว แม้จะเป็นอาหารทั่วไป แต่ก็เป็นฝีมือพ่อครัวที่เชิญมาจากในเมือง รสชาติจึงถือว่าดีทีเดียว
“เยว่เอ๋อ กินให้อิ่มดื่มให้ชื่นนะ กับข้าวนี่เค็มใช่ไหม กินเยอะแล้วคงกระหายน้ำแย่”
หลินซิ่วหวาพูดพลางหยิบชามดินเผาตรงหน้าขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก
จางเถี่ยต้านที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบรับคำทันที แล้วเลื่อนชามดินเผาที่เตรียมไว้ให้หลินเยว่เอ๋อมาตรงหน้าเธอ
“เธอก็ดื่มสักหน่อยสิ”
หลินเยว่เอ๋อยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล สองคนนี้ใส่ยาอะไรลงไปในชามกันแน่ หรือจะเป็นยาสลบ แต่ในชนบทแบบนี้จะไปหายาสลบมาจากไหน
สองคนนี้ต้องคิดไม่ดีแน่ เธอจะหลงกลได้อย่างไร แต่พอเห็นท่าทางของพวกเขา เธอก็ยกชามน้ำนั้นขึ้นมา วางไว้ตรงริมฝีปาก
“ก็จริง ฉันกำลังกระหายน้ำอยู่พอดี”
พอเห็นว่าในที่สุดเธอก็ยอมดื่ม ดวงตาของทั้งสองคนก็เป็นประกาย ต่างพากันคีบอาหารให้เธอไม่หยุด