บทที่ 30 พวกเขาต้องถูกหลินเยว่เอ๋อหลอกแน่ ๆ
“วางใจเถอะ ถึงตอนนั้นพวกเราจะช่วยจับตาดู รับรองว่าจะให้พวกเขาเขียนชื่อไว้ว่าเป็นเงินอุทิศงานมงคลหนึ่งร้อยหยวนที่นายออกไป ให้ทุกคนได้เห็นกันทั่ว แบบนี้มีหน้ามีตาขนาดไหน ใช่ไหมล่ะ?”
“พูดจาเพราะพริ้งนัก งั้นเอาหน้านี้ให้พวกนายไปเอาไหมล่ะ?”
หลินเยว่เอ๋อรู้สึกว่าคนพวกนี้เห็นเธอเป็นคนโง่กันหมด แต่เดิมทีเงินหนึ่งร้อยหยวนนี้ก็ไม่มีอยู่จริง
พอได้ยินพวกเขาพูดอย่างนั้น เธอก็คิดแผนขึ้นมาอีกอย่างพอดี สิ่งที่ตระกูลหลินติดค้างเจ้าของร่างเดิม เธอจะฉวยโอกาสครั้งนี้ทวงคืนมาให้หมด
“ไม่ได้หรอก! ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะตัดขาดกับฉันแล้ว ฉันจะให้เงินของขวัญวันแต่งงานไปทำไม? อีกอย่าง บ้านฉันตอนนี้อยู่ในสภาพแบบนี้จนอยู่ไม่ได้แล้ว ถ้าฉันยังไม่เอาเงินคืน พวกนายคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง?”
หลินเยว่เอ๋อเริ่มวางท่าต่อรอง
“ตัดขาดอะไรกัน ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก เยว่เอ๋อ ฉันเป็นแม่ของนาย เป็นแม่วันหนึ่งก็เป็นแม่ไปตลอดชีวิต เยว่เอ๋อ ถือว่าเงินหนึ่งร้อยหยวนนี้เป็นเงินของขวัญวันแต่งงานก็แล้วกัน อย่าก่อเรื่องเลยนะ ต่อไปนายกลับมากินข้าวที่บ้านได้เลย พอท้องโตขึ้น แม่จะดูแลนายให้ดีแน่นอน”
พอจางกุ้ยเฟินได้ยินว่าไม่ต้องควักเงินเอง ก็รีบพูดจาหวานหูออกมาทันที เอาไว้กล่อมเด็กดื้อคนนี้ให้ได้ก่อน ส่วนเงินหนึ่งร้อยหยวนนั่น ไม่ลูกชายเอาไป ก็ต้องเป็นจางเถี่ยต้านขโมยไปแน่
ไม่มีใครคิดเลยว่าเรื่องที่หลินเยว่เอ๋อประกาศไปทั่วหมู่บ้านจะเป็นเรื่องโกหก