บทที่ 31 ความจริงเรื่องชาติกำเนิด
“ไม่ต้องไปตามเธอหรอก เธอบอกว่าเงินหายแล้วพวกเราจะทำอะไรได้ ในเมื่อนายเป็นคนทุบแม่กุญแจของเขาพัง เรื่องเงินหายหรือไม่หายก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเธอทั้งนั้น”
จางเถี่ยต้านโอบไหล่หลินจินเป่าไว้
“แต่...แต่จะให้พวกเราต้องแบกรับชื่อขโมยเงินแบบนี้เหรอ ฉันกล้ำกลืนความโกรธนี้ไม่ลง”
ตอนนี้หลินจินเป่ายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ที่แท้หลินเยว่เอ๋อก็หลอกพวกเขามาตลอด แถมยังบีบให้พวกเขาต้องยอมกล้ำกลืนความเสียเปรียบนี้ไปอีก
“เอาเถอะ ฉันมีวิธี ไม่เพียงช่วยให้นายได้แก้แค้น ยังช่วยฉันได้ด้วย ถึงตอนนั้นพอฉันแต่งกับเธอ เธอก็ต้องยอมแต่งกับฉัน แล้วฉันจะให้สินสอดบ้านนายอีกหนึ่งร้อยหยวน นายว่าเรื่องนี้นายยอมทำไหม”
จางเถี่ยต้านโอบไหล่หลินจินเป่า ทำท่าสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องกัน แถมยังยื่นบุหรี่ต้าเฉียนเหมินให้หลินจินเป่าหนึ่งมวน
“ได้ พี่พูดมาเลย แต่ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้ตกลงกันว่าจะให้สินสอดหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนหรือ ทำไมตอนนี้พี่ถึงเปลี่ยนใจล่ะ”
หลินจินเป่าเริ่มไม่พอใจ
“หนึ่งร้อยห้าสิบหยวนน่ะ ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าพวกนายจะทำให้เธอยอมแต่งกับฉันแต่โดยดี แต่พวกนายทำไม่ได้ เธอไม่ฟังพวกนายเลยสักนิด ตอนนี้ฉันต้องหาทางเองทั้งหมด ให้สินสอดพวกนายได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว”
ตอนนี้จางเถี่ยต้านมองหลินจินเป่าไม่เข้าตาแล้ว ก่อนหน้านี้ยังคิดจะนับเขาเป็นน้องเมียอยู่เลย แต่ผลกลับกลายเป็นว่าหลินเยว่เอ๋อไม่ยอมรับพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันด้วยซ้ำ
“งั้นก็ได้ ทำตามที่พี่ว่า”
สุดท้ายทั้งสองก็ตกลงกันได้ ต่างเตรียมวางกับดักหลินเยว่เอ๋อในวันมะรืน ซึ่งเป็นวันแต่งงานของหลินจินเป่า