บทที่ 29 หมากัดกันเอง
หลินจินเป่าหันไปมองจางเถี่ยต้านทันที
“พี่เถี่ยต้าน เป็นนายใช่ไหม เมื่อวานนายเอาเงินของพี่สาวฉันไปใช่หรือเปล่า เงินหายไปตั้งร้อยหยวน ต้องเป็นนายแอบเก็บไว้แน่ ๆ”
“พล่ามบ้าอะไรของนาย เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉัน... เมื่อวานก็แค่ตามนายไปดูเท่านั้น ฉันไม่ได้หยิบอะไรเลย”
“นายไม่ได้หยิบ แล้วใครหยิบล่ะ ในห้องนั้นมีแค่เราสองคนอยู่ตั้งพักหนึ่ง ต้องเป็นนายแน่ ๆ ยังไงก็ไม่ใช่ฉัน”
หลินจินเป่าไม่มีเงินร้อยหยวนไปชดใช้ให้หลินเยว่เอ๋อ ยิ่งไปกว่านั้น อีกสองวันเขาก็จะแต่งงานแล้ว
ตอนนี้เขาเสียใจแทบตาย เมื่อวานจะหาเรื่องไปทำไม ถึงได้ดึงดันไปทุบประตูบ้านพี่สาวตัวเองให้ได้
ทั้งสองกล่าวหากันไปมา ไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองขโมยเงินร้อยหยวนนั้นไป จางเถี่ยต้านยิ่งคิดว่าหลินจินเป่าจงใจเล่นงานตัวเอง เงินร้อยหยวนนั่นต้องเป็นหลินจินเป่าที่เอาไป แล้วคิดจะโยนความผิดให้เขาแน่ ๆ
ถึงอย่างไร ก่อนหน้านี้หลินจินเป่าก็เอาแต่หวังให้จางเถี่ยต้านแต่งงานกับพี่สาวตัวเอง เพื่อให้จางเถี่ยต้านจ่ายสินสอดหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนให้เขา
“หลินจินเป่า อย่าคิดโยนความผิดมาให้ฉันนะ เห็น ๆ อยู่ว่านายเป็นคนเรียกเด็กพวกนี้ให้ตามไปด้วย ฉันแค่ไปดูความครึกครื้นเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเลย นายยังขโมยแป้งผสมข้าวโพดจากบ้านพี่สาวนายด้วยไม่ใช่เหรอ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายขนของจากบ้านพี่สาวตัวเองมา ยังจะมาแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกหรือไง”
จางเถี่ยต้านไม่กล้ายอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด นั่นมันเงินตั้งร้อยหยวนเชียวนะ