บทที่ 19 เจอหมูป่า
“พอแล้ว ๆ เลิกพูดมั่วกันได้แล้ว อยากโดนลากไปประณามหรือไง แยกย้ายไปทำงานกันได้แล้ว”
หัวหน้าทีมกับเลขาฯ ทีมตะโกนห้ามทุกคน ส่วนเรื่องของหลินจินเป่านั้น...
“หลินจินเป่า ถ้าไม่เป็นอะไรก็ไปทำงาน ถ้าไม่ไหวก็ลางานกลับบ้านไป”
“งั้นก็ให้เขาลางานกลับบ้านไปเถอะ”
จางกุ้ยเฟินสงสารลูกชาย พอเห็นลูกชายทำท่าเหม่อลอย ก็เลยลางานตามไปด้วย แล้วพาลูกชายสุดที่รักกลับบ้าน
แต่ชาวบ้านชอบคิดกันไปเอง เรื่องที่หลินจินเป่าเจอผีบนภูเขาจึงแพร่กระจายกันไปอย่างลับ ๆ บ้างก็ว่าเขาเจอภูตผีปีศาจจนถูกมันหลอกเอาวิญญาณไป บ้างก็ว่าเขาวิญญาณหลุดจากร่าง
ลือกันว่าเขามีอาการแบบนั้น ถ้าไม่รีบเรียกวิญญาณกลับมา ต่อไปคงกลายเป็นคนปัญญาอ่อน
พูดกันราวกับเห็นกับตาตัวเองอย่างนั้นแหละ
หลินเยว่เอ๋อแบกตะกร้าหญ้าหมูกลับมาที่หัวหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็แวะกลับบ้านตัวเอง พอเดินผ่านตระกูลหลินก็เห็นเฉินกว่ายกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่นพอดี
“ลุงเฉิน จะไปไหนคะ”
เฉินกว่ายเห็นหลินเยว่เอ๋อก็ยิ้มตอบทันที
“น้องชายเธอป่วยน่ะ เมื่อกี้แม่เธอมาหาฉัน ให้ฉันไปดูอาการหน่อย”
หลินเยว่เอ๋อได้ยินว่าหลินจินเป่าถึงกับป่วยเพราะตกใจ ก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ ขี้ขลาดแค่นี้ ยังคิดจะทำร้ายฉันอีกนะ
หลินจินเป่ากลับบ้านไปแล้วก็ป่วยจริง ๆ ต่อมายังมีข่าวลือว่า มีรอยเท้าสีแดงอยู่ข้างหลังเขาด้วย
ยิ่งทำให้คนตระกูลหลินตกใจกันใหญ่ พวกเขาคิดว่ามีผีอาละวาดจริง ๆ หลินจินเป่าต้องถูกผีตามรังควานถึงได้เริ่มมีไข้ คืนนั้นหลินเซี่ยงเฉียนถึงกับเผากระดาษไหว้หน้าบ้านตัวเอง