บทที่ 18 เขาคิดจะผลักฉันจากข้างหลัง
หลังจากนั้นหลินเยว่เอ๋อก็ไม่ขึ้นเขาอีกเลย ใช่ว่าหญ้าจะมีแต่บนเขาเสียหน่อย เธอจึงลงมือถอนหญ้าในแปลงข้างไร่ข้าวโพดอย่างเปิดเผย
เธอต้องการสร้างหลักฐานว่าวันนี้ไม่ได้ขึ้นเขา ต่อให้หลินจินเป่าอยากทำร้ายเธอ ก็ทำให้เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปเลย
ตลอดทั้งวันหลินเยว่เอ๋ออยู่ในสายตาของทุกคน เป็นจุดสนใจไม่น้อย เพราะเมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องขึ้น ทั้งหมู่บ้านยังพูดถึงเธอกันอยู่
ส่วนหลินเซี่ยงเฉียนกับจางกุ้ยเฟินที่กำลังทำงาน คนหนึ่งฟันต้นข้าวโพด อีกคนเด็ดฝักข้าวโพด ทั้งคู่ต่างรู้สึกแปลกใจ
“พ่อของลูก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ จินเป่าไม่ได้ไป...แล้วทำไมยัยเด็กนั่นยังอยู่ตรงนั้นล่ะ จินเป่าไปไหนกันแน่ ไอ้คนไม่เอาถ่านนี่ ไม่กลับมาช่วยทำงานอีก”
“คงไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักแห่งมั้ง โตขนาดนั้นแล้ว จะหายไปไหนได้ล่ะ”
แม้ทั้งคู่จะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ คิดแค่ว่าหลินจินเป่าคงแอบไปอู้งาน
จนถึงตอนเที่ยง เลิกงานกลับบ้านมากินข้าวพักผ่อน ทั้งคู่กลับถึงบ้านแล้วก็ยังไม่เห็นหลินจินเป่า จางกุ้ยเฟินถึงเริ่มร้อนใจ
“พ่อของลูก จินเป่าไปไหนกันแน่ ทำไมฉันถึงใจเต้นตุ้บ ๆ แบบนี้ หลินเยว่เอ๋อก็ไม่ได้ขึ้นเขา หรือว่าจินเป่ายังอยู่บนเขา?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง บางทีอาจไปอาบน้ำที่แม่น้ำก็ได้”
หลินเซี่ยงเฉียนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้าน ใช้พัดใบตาลพัดไปเรื่อย ๆ
“รีบไปทำกับข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวพอหิวแล้วเขาก็กลับมาเอง”