บทที่ 28 ลากทุกคนเข้ามาพัวพันหมดแล้ว
“ยังกล้าโกหกอีกเหรอ โหว่ตั้งกับคนอื่นสารภาพหมดแล้วว่าเธอค้นบ้านไปทั่ว ยังสั่งให้พวกเขาโยนเครื่องนอนของพี่สาวลงพื้น แถมให้ฉี่รดอีก เธอนี่มันใช้ไม่ได้จริง ๆ นั่นพี่สาวเธอนะ เมื่อก่อนพี่สาวเธอส่งของให้บ้านตั้งเท่าไหร่ เรื่องแบบนี้เธอก็ทำลงคอ”
เรื่องเก่า ๆ ของหลินเยว่เอ๋อ คนทั้งหมู่บ้านไม่มีใครไม่รู้
เพราะคอยเอาเงินไปจุนเจือบ้านเดิม สุดท้ายคุณเยาวชนผู้มีการศึกษากู้ก็ถึงกับจากไป แม้แต่ภรรยาสวย ๆ อย่างหลินเยว่เอ๋อก็ยังไม่เอา ช่วงนี้แม้จะมีแต่คนพูดว่าหลินเยว่เอ๋อไม่ควรทะเลาะกับครอบครัว แต่ใครถูกใครผิด ทุกคนก็รู้แก่ใจดี
“พวกคุณอย่ามาพูดเหลวไหล พูดปาว ๆ ว่าลูกชายฉันขโมยเงินไป ใครเห็นกัน ฉันยังจะบอกว่าลูกบ้านพวกคุณแอบเอาไปเสียเอง”
จางกุ้ยเฟินเห็นทุกคนพุ่งเป้าไปที่ลูกชายตัวเอง พอนึกถึงเมื่อครู่ที่เธอซักถามเขาอยู่นาน จินเป่าก็ยืนยันว่าไม่ได้เอาเงินไป จึงรีบพลิกคำกล่าวหาทันที เธอคิดว่าคนพวกนี้ต้องเป็นคนขโมยเงินไปแน่ ต้องมีใครสักคนโกหก
“ใช่สิ เมื่อวานก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ไป ลูกบ้านพวกคุณก็ไปกันหมด ฉันยังแจกขนมให้พวกเขาด้วย ไม่คิดเลยว่าจะมีคนขโมยเงิน แล้วยังไม่ยอมบอกฉันอีก”
ตอนนี้หลินจินเป่าก็คิดเหมือนแม่ ตัวเองอุตส่าห์เอาขนมออกมาให้ แต่เด็กพวกนี้กลับแอบขโมยเงินไป แล้วยังไม่เอามาแบ่งให้ทุกคนอีก
ไม่สิ เงินนั่นควรให้เขาไปเลยต่างหาก นั่นเป็นเงินของพี่สาวเขา ก็เท่ากับเป็นเงินของเขา
“อะไรนะ เธอยังเอาขนมออกมาอีกเหรอ”