บทที่ 13 แกยังกล้าเตะพ่อเราอีกเหรอ
“เยว่เอ๋ออยู่นี่เอง มารอพ่อแม่อยู่เหรอ”
ชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านตระกูลหลินต่างทักทายเธอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและอยากดูเรื่องสนุก
พอทักทายกันเสร็จ ต่างก็ยืนรอดูเรื่องอยู่ไม่ไกล
หลินเยว่เอ๋อเห็นพวกเขากลับมากันครบแล้ว แถมยังมาถึงหน้าประตูบ้าน แต่ละคนสีหน้าไม่สู้ดี เธอจึงเดินเข้าไปแล้วยื่นมือออกไป
“เอากุญแจมา เปิดประตู ฉันรอมาตั้งนานแล้ว ที่บ้านรอหม้อไปทำกับข้าวอยู่”
จางกุ้ยเฟินเหลือบมองเธออย่างดูแคลน ไม่ยอมเอากุญแจให้ แล้วเดินไปเปิดประตูเอง
“รออะไร ฉันบอกให้เธอรอหรือไง”
ทั้งสามคนในตระกูลหลินปรึกษากันมาแล้ว ต่างก็เห็นตรงกันว่าตอนกู้จิ่งเยี่ยนจากไป เขาต้องให้เงินหลินเยว่เอ๋อไว้แน่ แถมยังสอนให้หลินเยว่เอ๋อเลิกเอาของไปให้บ้านพวกเขาอีก
ไม่อย่างนั้นลูกสาวที่เคยเชื่อฟังดี ๆ ทำไมพอกู้จิ่งเยี่ยนจากไป ก็หันมาแตกหักกับพวกเขาทันที กู้จิ่งเยี่ยนคนนี้ช่างเป็นตัวก่อเรื่องจริง ๆ
“กู้จิ่งเยี่ยนพูดอะไรกับเธอใช่ไหม พวกเราต่างหากถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน เธออย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล ตอนนี้เขาจากไปแล้ว ต่อไปก็ไม่มีทางกลับมาดูแลเธอหรอก อย่าถูกเขาหลอกล่ะ”
เวลานี้หลินเซี่ยงเฉียนทำตัวเหมือนพ่อผู้แสนดี คอยสั่งสอนหลินเยว่เอ๋อ
“พี่ เชื่อพ่อกับแม่เถอะ พวกเราถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน กระดูกหักแต่เส้นเอ็นยังเชื่อมกัน พี่ พวกเราไม่มีทางทำร้ายพี่หรอก กลับมาอยู่บ้านเถอะ”
สิ่งที่หลินจินเป่าใส่ใจที่สุดยังคงเป็นบ้านหลังที่พี่สาวของเขาอยู่ตอนนี้ ในบ้านมีลูกชายกับลูกสาวอย่างละคน