บทที่ 12 อู้งาน
ที่จริงแล้วคนเราก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ต่อให้เป็นอนาคตก็ยังเหมือนเดิม ถ้ามีเงื่อนไขพร้อม ใครบ้างไม่อยากมีลูกชายสักคน
แต่ถึงคนอื่นจะรักลูกชายมากกว่า อย่างน้อยก็ไม่ทำกับลูกสาวตัวเองเกินไปเหมือนตระกูลหลิน
“ใช่แล้ว ตาเฒ่าหลิน บ้านคุณก็อย่าทำเกินไปนักเลย ตอนนี้แม้แต่หนูยังไม่อยากเข้าไปในบ้านของเยว่เอ๋อ ของที่เป็นของเยว่เอ๋อก็ควรคืนให้เธอ อย่างน้อยก็ต้องให้เด็กมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฉันเข้าไปดูมาแล้ว ในครัวไม่ต้องพูดถึงหม้อใบใหญ่เลย แค่ชาม จาน ตะเกียบสักคู่ก็ยังไม่เหลือ”
คุณยายหวังอยู่บ้านตรงข้ามหลินเยว่เอ๋อ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าในบ้านของหลินเยว่เอ๋อเป็นอย่างไร
“แต่ว่า เยว่เอ๋อ สามีเธอไปแล้วจริง ๆ เหรอ เธอจะคลอดเด็กคนนี้จริง ๆ เหรอ”
เรื่องที่จางเถี่ยต้านอยากแต่งงานกับหลินเยว่เอ๋อ เมื่อวานหลินจินเป่าก็เอาไปแพร่ให้คนอื่นรู้แล้ว ตอนนี้คนในหมู่บ้านหลายคนต่างก็รู้เรื่องนี้
แต่ถ้าหลินเยว่เอ๋อยืนยันจะเก็บลูกของกู้จิ่งเยี่ยนไว้ จางเถี่ยต้านยังจะแต่งกับเธอหรือไม่ พวกเขาว่าหลินเยว่เอ๋อเป็นผู้หญิง ไม่ควรเก็บเด็กคนนี้ไว้เลย
ถ้าเก็บเด็กคนนี้ไว้ ต่อไปหลินเยว่เอ๋อก็คงใช้ชีวิตลำบาก ยิ่งบ้านเดิมของเธอเป็นแบบนั้น จะคอยดูแลเธอได้อย่างไร
“เรื่องนี้แม่เธออาจจะทำไม่ถูกอยู่บ้าง แต่ที่แม่พูดก็เป็นความจริง เธออยู่คนเดียว ถ้าคลอดเด็กคนนี้ออกมา ชีวิตจะลำบากนะ”
ชั่วขณะนั้น ชาวบ้านต่างพากันเกลี้ยกล่อมหลินเยว่เอ๋อ
แม้แต่เจ้าหน้าที่เฉินก็ยังเอ่ยขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยว่า
“เยว่เอ๋อ ตอนนี้พวกเยาวชนผู้มีการศึกษาก็ไปเรียนต่อบ้าง กลับเข้าเมืองบ้าง ในหมู่บ้านเราไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ดูหลี่เหลี่ยวซางบ้านตระกูลหลี่สิ คลอดลูกสองคน คนหนึ่งสี่ขวบ อีกคนสองขวบ ไอ้สารเลวแซ่จ้าวคนนั้นทิ้งพวกเขาแล้วหนีไป แต่หลี่เหลี่ยวซางยังมีคนในบ้านเดิมคอยดูแล เธอก็อย่าดึงดันกับพ่อแม่เกินไปนัก”