บทที่ 14 พี่ อย่าจับแต่ผมตีสิ
“โอ๊ย เยว่เอ๋อ ยอมอ่อนข้อให้พ่อแม่เถอะนะ เธอกำลังท้องอยู่ด้วย ถ้าพวกเธอลงไม้ลงมือกันแล้วไม่รู้จักหนักเบา จนบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”
ยังมีคนเป็นห่วงหลินเยว่เอ๋ออยู่บ้าง พอได้ยินคำพูดนี้ พวกป้า ๆ น้า ๆ ก็พากันช่วยเกลี้ยกล่อม เพื่อนบ้านที่อยู่ตรงประตูก็รีบวิ่งเข้ามาห้าม
แต่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ทางนี้ก็เริ่มลงมือกันแล้ว
หลินเซี่ยงเฉียนคิดว่าพวกเขาสามคนพ่อลูกจะจัดการหลินเยว่เอ๋อก็ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ แต่ไม่คิดว่าพอเพิ่งล้อมหลินเยว่เอ๋อไว้ ที่ตักข้าวเหล็กในมือเธอก็ฟาดใส่ทั้งสามคนไปคนละที แถมยังเล็งแต่หน้าอีกด้วย
“อ๊าก หน้าฉัน! แก...แกบ้าไปแล้วหรือไง ฉันเป็นแม่แกนะ แกกล้าตีแม่ตัวเองได้ยังไง!”
หลินเซี่ยงเฉียนไม่สนใจใบหน้าตัวเอง ยื่นมือไปหมายจะคว้าข้อมือหลินเยว่เอ๋อ เพื่อจับเธอให้อยู่หมัด
แต่หลินเยว่เอ๋อผลักสองมือออกไป หลินเซี่ยงเฉียนก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นอีกครั้ง
หลินจินเป่าคิดจะแอบโจมตีจากด้านหลัง จึงพุ่งเข้ากอดเอวพี่สาวไว้ทันที
หลินเยว่เอ๋อจึงไม่สนใจตาแก่สองคนนั้นอีก การปกป้องท้องสำคัญกว่า หลินจินเป่ากอดเอวเธอไว้แน่น เธอเลยคว้าข้อมือของเขาแล้วก้มลงกัดทันที จนหลินจินเป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“โอ้โห ไม่คิดเลยว่าเยว่เอ๋อจะเก่งขนาดนี้ ฮ่า ๆ จางกุ้ยเฟิน พวกเธอสามคนพ่อลูกสู้เยว่เอ๋อไม่ได้เลยเหรอ เป็นอะไรไป ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง”
เด็กเกเกเรบนต้นไม้ตะโกนเยาะเย้ยสามคนจากตระกูลหลินเสียงดัง