บทที่ 27 เธอสอนลูกชายได้ดีจริง ๆ
จางกุ้ยเฟินเองก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหลินเยว่เอ๋อที่ว่าจะไปแจ้งตำรวจ คิดแค่ว่าหลินเยว่เอ๋อพูดขู่คนเท่านั้น
“จะมีเงินได้ยังไง ฉันไปจริง แต่แค่ขโมยแป้งผสมข้าวโพดในครัวมานิดหน่อย ไม่ใช่ว่าวางไว้ในครัวหมดแล้วเหรอ ไม่เห็นมีเงินสักนิด ฟังที่เธอพูดเหลวไหลทำไม เธอจะเอาเงินมาจากไหน กู้จิ่งเยี่ยนยังไม่เอาเธอแล้ว จะให้เงินเธอได้ยังไง แม่ก็รอดูเถอะ พอไม่มีเสบียง ไม่มีเงิน เธอจะทนได้อีกนานแค่ไหน ต่อไปถ้าเธออยากกลับมา เราก็ให้เธอยกบ้านให้เราแต่โดยดี”
“อะไรนะ? นายไม่ได้ขโมยเงินมา แล้วทำไมเธอถึงบอกว่าหายไปหนึ่งร้อยหยวน นายกำลังหลอกแม่คนนี้ ไม่ยอมเอาเงินออกมาใช่ไหม คิดจะเก็บไว้ให้เมียในอนาคตล่ะสิ ไอ้ลูกอกตัญญู ยังไม่ได้แต่งเมียเข้าบ้านก็ระแวงแม่คนนี้แล้ว”
จางกุ้ยเฟินถลึงตาใส่ ก่อนยื่นมือไปบิดหูหลินจินเป่า
“โอ๊ย...แม่ ผมไม่ได้ขโมยเงินจริง ๆ บ้านเธอไม่มีเงิน มีแค่โถแป้งผสมข้าวโพดในครัว ผมค้นทั่วทั้งห้องแล้ว ไม่มีอะไรเลย มีแค่เครื่องนอนบนเตียงเตาเท่านั้น”
หลินจินเป่าถูกบิดหูจนเจ็บปวด ร้องโหยหวนออกมา
หลินเยว่เอ๋อถูกชาวบ้านที่พาลูกมาหาเธอล้อมเอาไว้ พวกเขาพาลูกมาเพื่อให้ขอโทษเธอ
แต่หลินเยว่เอ๋อกลับไม่คิดจะรับคำขอโทษ
“ฉันประกาศไว้ตั้งแต่เมื่อวานบ่ายแล้วว่าใครขโมยของบ้านฉันให้เอาของมาคืน แต่ไม่มีใครมาสักคน ตอนนี้พวกคุณเพิ่งมา สายไปแล้ว ฉันจะไปที่ว่าการอำเภอ”
“เยว่เอ๋อ ลูกบ้านฉันไม่ได้ขโมยของบ้านคุณจริง ๆ พวกเขาถูกหลินจินเป่าสั่งมาทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับบ้านเราเลย ถ้ามีเรื่องก็ไปจัดการกับน้องชายคุณสิ”