บทที่ 42 ตัดขาดความเป็นเครือญาติ
“ไม่ว่าวันนี้พวกเขาจะค้นเจอหรือไม่ ฉันมีเงื่อนไขเดียว ตั้งแต่วันนี้ฉันไม่มีพ่อแม่อีกแล้ว ฉันกับตระกูลหลินไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป การตัดขาดความเป็นเครือญาติไม่ใช่แค่พูดเล่น ต่อจากนี้เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก ฉันไม่ใช่ลูกสาวของพวกเขา พวกเขาก็ไม่ใช่พ่อแม่ของฉัน อย่าเอาเรื่องนี้มากดดันฉันทุกวัน แล้วกล่าวหาว่าฉันอกตัญญูอีก ทุกอย่างเป็นเพราะพวกเขาบีบฉันเอง”
หลินเยว่เอ๋อสะอื้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพูดต่ออีกว่า
“วันนี้ควรจะเป็นวันมงคลที่จินเป่าแต่งงาน ฉันตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ปรับความเข้าใจกับพวกเขาให้ดีขึ้น คุณไม่รู้หรอกว่าฉันแอบให้เงินแม่ไปสิบหยวน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าเพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน พวกเขาก็เริ่มหาเรื่องฉันอีกแล้ว”
คนที่อยู่ด้านนอกได้ยินคำพูดนี้ ต่างรู้สึกอึดอัดใจตามไปด้วย
แม้แต่หลินเซี่ยงเฉียนกับจางกุ้ยเฟินก็เริ่มรู้สึกผิดและกระวนกระวายใจ แต่พอนึกถึงของมากมายที่หายไปจากบ้าน ทั้งหลินเยว่เอ๋อยังขัดขืนไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปตรวจในห้อง
พวกเขาก็ยิ่งปักใจว่า หลินเยว่เอ๋อเป็นคนขโมยของไปแน่นอน เธอแค่อยากเอาเงินกับคูปองที่เคยให้ครอบครัวกลับคืนไปทั้งหมด
อีกอย่าง จะตัดขาดความเป็นเครือญาติหรือไม่ก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว ยังไงหลินเยว่เอ๋อก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขาแต่แรก
“นี่มันอะไรกัน คนตระกูลหลิน พวกคุณจะบีบเด็กคนหนึ่งให้ตัดขาดความเป็นเครือญาติกับพวกคุณจริง ๆ เหรอ”
คุณยายหวังได้ยินเสียงร้องไห้จากในห้อง ก็รู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วย
“ใช่แล้ว วันนี้บ้านพวกคุณมีคนอยู่กันตั้งมากมาย ทำไมถึงมั่นใจว่าเยว่เอ๋อเป็นคนขโมยของ ลูกสาวดี ๆ ถูกพวกคุณบีบจนต้องตัดขาดความเป็นเครือญาติ ต่อไปพวกคุณได้เจอดีแน่”