บทที่ 43 ถ้านายเป็นผู้หญิง ฉันคงคิดว่านายท้องแล้ว
อยากหาของ ย่อมหาอะไรไม่เจอแน่นอน
ภายใต้สายตาจับจ้องของคุณยายหวัง จางกุ้ยเฟินค้นห้องของหลินเยว่เอ๋อจนทั่วทุกซอกทุกมุม นอกจากเสื้อผ้ากับรองเท้าไม่กี่ชิ้นที่หลินเยว่เอ๋อเอาคืนมาจากบ้านเดิมก่อนหน้านี้ ก็มีแค่เครื่องนอนบนเตียงเท่านั้น ของมีอยู่น้อยนิดจนน่าสงสาร
หลี่ชุนหลานค้นครัวจนทั่ว มีเพียงโหลใบหนึ่งที่ใส่แป้งผสมข้าวโพดอยู่เล็กน้อย
ในครัวว่างเปล่า แม้แต่ฟืนก็ยังมีไม่กี่ท่อน
หลินจินเป่าวิ่งไปที่ลานหลังบ้าน พบว่ามีเพียงต้นข้าวโพดกองอยู่ เขารื้อกองต้นข้าวโพดออกดูทีละกอง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
หลินเซี่ยงเฉียนค้นทุกห้อง ยกเว้นห้องที่หลินเยว่เอ๋อพักอยู่ ข้างในว่างเปล่า ของที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ถูกพวกเขาขนไปไว้ที่บ้านหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย
“เป็นยังไงบ้างล่ะ ฉันบอกแล้วว่าหลินเยว่เอ๋อไม่มีทางขโมยของบ้านพวกคุณหรอก ตอนนี้ก็ตัดขาดความเป็นเครือญาติกันแล้ว ของก็ยังหาไม่เจออีก ฉันว่านายรีบไปแจ้งตำรวจเถอะ ต่อไปไม่มีธุระอะไรก็อย่ามาหาเรื่องหลินเยว่เอ๋ออีก”
ซุนเจี้ยนกว๋อคิดว่าเรื่องวุ่นวายของตระกูลหลิน ในที่สุดก็ได้ข้อยุติเสียที
“เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงไม่มีล่ะ” หลินเซี่ยงเฉียนทุบกำแพงอย่างหัวเสีย
“เซี่ยงเฉียน ทำตัวแบบนี้ไม่ได้ ลำเอียงเกินไปแล้ว อะไรก็เข้าข้างลูกชาย หลินเยว่เอ๋อไม่ว่าอย่างไรก็เป็นลูกสาวที่พวกคุณเลี้ยงดูมานานกว่ายี่สิบปีนะ ทำเกินไปแล้ว”
ซุนเจี้ยนกว๋อส่ายหน้า
หลินเซี่ยงเฉียนไม่ฟังคำพูดเหล่านี้เลย เขาเดินไปหาจางกุ้ยเฟิน อยากดูว่าเธอค้นเจออะไรหรือเปล่า
จางกุ้ยเฟินค้นห้องของหลินเยว่เอ๋อจนทั่วแล้ว สุดท้ายยังจะค้นตัวหลินเยว่เอ๋ออีก