บทที่ 41 ดูสิ พวกคุณบีบลูกสาวจนกลายเป็นแบบไหนแล้ว
“บ้านพ่อแกมีของหายเหรอ วันนี้น้องชายแกเพิ่งแต่งงาน คนเยอะมือก็อาจจะเผลอหยิบของติดมือไปก็ได้ แล้วทำไมถึงมั่นใจว่าแกเป็นคนขโมยล่ะ”
เมียของหวังเอ๋อร์นิว หลินเยว่เอ๋อเรียกเธอว่าสะใภ้สอง
“ใช่ค่ะ สะใภ้สอง คุณก็รู้ว่าเวลาเกิดเรื่องขึ้น อย่างน้อยก็ควรคิดก่อนว่าอาจมีใครเผลอหยิบไป แต่พวกเขาเป็นครอบครัวฉันนะคะ คอยรังแกฉันอยู่ทุกวัน แถมยังเอาเงินร้อยหยวนที่ขโมยจากบ้านฉันไปเป็นสินสอด แล้วไม่คืนให้ ตอนนี้ของในบ้านหาย ก็หาว่าฉันเป็นคนขโมยทันที
ฉันจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมกับใครได้ล่ะคะ ตอนนี้คนทั้งบ้านมารวมกันอยู่หน้าบ้านฉัน ฉันยังไม่กล้าเปิดประตูเลย กลัวว่าพอเปิดออกไปตอนดึก ๆ แบบนี้ พวกเขาจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ น่ะสิคะ”
หลินเยว่เอ๋อทำท่าราวกับถูกทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
“เกินไปจริง ๆ”
สะใภ้บ้านหวังรีบเดินตรงไปทางประตูใหญ่ทันที
ระหว่างทางเธอก็เล่าเรื่องนี้ให้คนในบ้านฟังไปด้วย ทุกคนจึงพากันออกไปต่อว่าคนตระกูลหลิน
หลินเซี่ยงเฉียนเห็นทุกคนออกมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ทำได้เพียงเล่าเรื่องของหายในบ้านซ้ำอีกรอบ
“ของในบ้านหายไปเยอะจริง ๆ ไม่อย่างนั้นวันนี้เป็นวันมงคลของจินเป่าลูกชายผมแท้ ๆ พวกเราจะหาเรื่องทำไมล่ะ แล้วดูเธอสิ”
จางกุ้ยเฟินชี้ไปที่หลินเยว่เอ๋อซึ่งปิดประตูแน่น
“ถ้าไม่มีพิรุธในใจ ทำไมไม่เปิดประตูให้พวกเราเข้าไปดู”
“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ วันนี้พวกเราก็อยู่กันครบ ตอนฉันขนโต๊ะกลับบ้าน เยว่เอ๋อก็กลับมาด้วยกันนี่นา เธอไม่ได้ถืออะไรติดตัวมาสักอย่าง คุณบอกว่าของในบ้านหายไปเยอะ แล้วหายไปเท่าไรกันล่ะ”