บทที่ 48 อาการแบบคุณนี่เหมือนคนท้องแพ้ท้องเลยนะ
หลินเว่ยจวินรู้สึกว่าพี่สาวดีขึ้นมากจริง ๆ ดูท่าพวกเขาถึงจะเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน ส่วนหลินซิ่วหวาตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยมีเหตุผล เอาแต่ใจ แถมยังชอบเอาเปรียบคนอื่น
เขาไม่เข้าใจว่าพ่อคิดอะไรอยู่ ลูกสาวแท้ ๆ ที่ดีขนาดนี้กลับไม่เอา แต่กลับรับลูกของบ้านอารองมาเลี้ยงแทน ทั้งสองคนต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ
“ถึงตอนนั้นฉันไปคลอดที่โรงพยาบาลก็พอ ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขาหรอก อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้ชอบฉัน ไม่จำเป็นต้องฝืนใจให้พวกเขามาเป็นห่วง ถึงเวลาฉันนั่งรถวัวของหมู่บ้านไปโรงพยาบาลในตำบลล่วงหน้า แล้วนอนรออยู่ที่นั่นก็ได้”
หลินเยว่เอ๋อคิดเรื่องนี้ไว้ตั้งนานแล้ว จะให้คลอดเองนั้นเป็นไปไม่ได้ เธอไม่เคยคลอดลูกมาก่อน เรื่องนี้จึงทำให้เธอกลัวอยู่บ้าง ไปโรงพยาบาลจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ถ้าเป็นไปได้ เธออยากพักอยู่โรงพยาบาลให้นานหลายวันหน่อย เพราะเพิ่งเป็นแม่ครั้งแรก ยังไม่เข้าใจเรื่องต่าง ๆ อีกหลายอย่าง เสียเงินเพิ่มก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียเธอก็มั่นใจว่าต่อไปจะหาเงินได้เยอะอยู่แล้ว
หลินเว่ยจวินไม่เพียงช่วยนึ่งซาลาเปา ยังช่วยผ่าฟืนกับทำความสะอาดบ้านด้วย หลินเยว่เอ๋อมองเขาวุ่นวายไปมา อยากบอกให้หยุดพัก จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ต้องการให้เขาทำมากขนาดนั้น
พอซาลาเปาสุก หลินเยว่เอ๋อก็รีบเรียกหลินเว่ยจวินให้ไปล้างมือแล้วกินซาลาเปา
“พี่ครับ ซาลาเปานี่หอมจริง ๆ”
จริง ๆ แล้วหลินเว่ยจวินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง พี่สาวลำบากขนาดนี้แท้ ๆ แต่ที่บ้านกลับใช้แป้งขาว ทั้งที่ตอนนี้คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านกินแต่แป้งดำกัน