บทที่ 49 มีหมี! มีคนหมี!
“จะขอบคุณทำไม พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”
หลินเว่ยจวินกลับไปถามพ่อของตัวเองด้วย แต่พ่อบอกว่าเขาอยากไปมาหาสู่กับหลินเยว่เอ๋อก็เป็นเรื่องของเขา หลินเยว่เอ๋อตัดขาดกับพ่อแม่แท้ ๆ ไปแล้ว
ในฐานะลุง เขาไม่มีทางปล่อยให้หลินเยว่เอ๋อมาหาถึงบ้านหรอก หลินเว่ยจวินจึงไม่ได้ชวนหลินเยว่เอ๋อกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน
โจวฮุยหรูคิดมาตลอดว่า ต่อให้หลินซิ่วหวาไม่ใช่ลูกสาวที่เธอคลอดเอง อย่างน้อยก็น่าจะเป็นลูกสาวของหลินเซี่ยงหยาง แต่กลายเป็นว่าคิดไปเองทั้งนั้น ที่แท้ก็ไม่ใช่ลูกสาวของหลินเซี่ยงหยางด้วยซ้ำ
คนที่เธอมองข้ามมาตลอดอย่างหลินเยว่เอ๋อต่างหากที่เป็นลูกเลี้ยงของบ้านนี้ แต่ถึงจะรู้ความจริงแล้ว เธอก็ยังไม่ชอบหลินเยว่เอ๋ออยู่ดี ที่ไม่ชอบไม่ใช่เพราะเรื่องตัดขาดกับครอบครัว แต่เพราะหลินเยว่เอ๋อหย่าแล้วแท้ ๆ ยังจะคลอดลูกอีก ช่างเป็นคนที่คิดอะไรไม่เป็นเอาเสียเลย
ยิ่งมีหลินซิ่วหวาเป็นตัวอย่างให้เห็นมาก่อนว่าเป็นคนที่เข้าข้างคนนอก เธอก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยใจ ต่อไปไม่อยากมีหลินเยว่เอ๋อเพิ่มมาอีกคนแล้ว
“มากินข้าวที่บ้านสิ ฉันทำลูกชิ้นทอดไว้ กินคนเดียวไม่หมดหรอก”
หลินเยว่เอ๋อได้โอกาสเมื่อไรก็อยากหาอะไรให้หลินเว่ยจวินกินเมื่อนั้น ส่วนหลินเซี่ยงหยางกับภรรยาไม่ยอมรับเธอ เธอก็ไม่คิดจะเอาหน้าร้อนไปแนบก้นเย็น ๆ ให้เสียเปล่า
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่ได้ชวนหลินเว่ยจวินเอาผักกับธัญพืชจากมิติวิเศษกลับไปบ้าน แค่ชวนเขามากินข้าวที่บ้านเท่านั้น