บทที่ 47 เราเป็นพี่น้องแท้ ๆ
หลินเว่ยจวินเพิ่งรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้คือพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง
“ผมมาเยี่ยมครับ”
หลินเว่ยจวินมองท้องกลมโตของพี่สาว แล้วก็อดตำหนิกู้จิ่งเยี่ยนที่ทิ้งเธอไปเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ตอนยังไม่รู้ว่าหลินเยว่เอ๋อเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง เขาคิดว่าหลินเยว่เอ๋อสมควรแล้ว แถมยังสงสารกู้จิ่งเยี่ยนที่ต้องมาเจอผู้หญิงอย่างหลินเยว่เอ๋อ แต่พอความสัมพันธ์เปลี่ยนไป เขาก็หันมาปกป้องพี่สาวแท้ ๆ ทันที
ยิ่งไปกว่านั้น พอมองหลินซิ่วหวากับป้าสองในตอนนี้ มีญาติทางบ้านแบบนี้ จะโทษพี่สาวเขาได้อย่างไร พี่สาวเขาก็ถูกครอบครัวของป้าสองบีบบังคับมาตลอดเหมือนกัน
หลินเยว่เอ๋อเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลออกมาแล้ว เธอรีบเชิญหลินเว่ยจวินเข้าบ้าน
เมื่อหลินเว่ยจวินเดินตามหลินเยว่เอ๋อเข้าไปในบ้าน เขาก็พบว่ากลางฤดูหนาวเช่นนี้ ในบ้านกลับไม่มีแม้แต่เตาไฟสักเตา ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที
“พี่ครับ เรื่องที่พี่ท้อง กู้จิ่งเยี่ยนไม่รู้เหรอครับ เขาไม่เคยกลับมาดูพี่เลยเหรอ”
ตอนนี้หลินเว่ยจวินกำหมัดแน่น ถ้ากู้จิ่งเยี่ยนไม่ได้อยู่ไกลและไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาคงเข้าไปอัดอีกฝ่ายแล้ว
ปล่อยให้พี่สาวตัวเองอุ้มท้องอยู่คนเดียว แถมยังต้องอยู่ในบ้านที่หนาวเย็นแบบนี้ นี่หรือสิ่งที่ผู้ชายควรทำ
หลินเยว่เอ๋อยังไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเว่ยจวินถึงถามแบบนั้น ปกติเธออาศัยอยู่ในมิติวิเศษ
เพราะอย่างนั้น บ้านหลังนี้จึงเป็นแค่ฉากเอาไว้บังตา จะมีเตาไฟหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ