บทที่ 25 จางเถี่ยต้านลวนลาม
“อย่าพูดแบบนั้นสิ ลองดูตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียว ฉันก็อยู่คนเดียว เราสองคนเหมาะกันจะตาย ขอแค่เธอแต่งงานกับฉัน ฉัน... ฉันสัญญาว่าต่อไปจะเลี้ยงลูกในท้องเธอเหมือนลูกแท้ ๆ ของฉัน ได้ไหมล่ะ”
จางเถี่ยต้านคิดว่าตัวเองพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หลินเยว่เอ๋อก็ควรจะยอมลงให้บ้าง อย่าคอยขัดใจเขาอยู่แบบนี้อีก
“จำเป็นด้วยเหรอ”
หลินเยว่เอ๋อคิดว่าตัวเองพูดชัดเจนพอแล้ว
“รีบไปให้พ้น ฉันไม่เคยชอบเธอเลยตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ว่าเธอจะยอมเลี้ยงลูกฉันหรือไม่ ฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเธอ ไปซะ มีเวลาว่างก็ไปหาแม่สื่อ ให้เขาหาคนใหม่ให้เธอ อย่ามาคิดกับฉันอีก ฉันไม่ต้องการ พูดชัดขนาดนี้แล้วใช่ไหม”
หลินเยว่เอ๋อคิดว่าพูดแบบนี้ก็ถือว่าไล่คนแล้ว จางเถี่ยต้านถ้ายังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างก็ควรออกไป
แต่เธอไม่คิดเลยว่าจางเถี่ยต้านจะจู่ ๆ เข้ามาใกล้ แล้วรวบตัวเธอขึ้นอุ้มทันที
“เธอทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ”
หลินเยว่เอ๋อไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นี่เธอกำลังถูกลวนลามอยู่ใช่ไหม
จู่ ๆ ประตูใหญ่ก็เปิดออก เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งพากันเบียดอยู่ตรงปากประตูแล้วร้องขึ้นมา
“โอ้ อุ้มเจ้าสาวคนสวยแล้ว อุ้มเจ้าสาวคนสวยแล้ว”
หลินเยว่เอ๋องงกับสถานการณ์ตรงหน้า นี่มันจะเล่นละครอะไรกันแน่
จากนั้นจางเถี่ยต้านก็หันมายิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์
“เยว่เอ๋อ ฉันชอบเธอ แต่งงานกับฉันเถอะ”
พูดจบ จางเถี่ยต้านก็ทำท่าจะยื่นปากโต ๆ เข้าไปใกล้ใบหน้าของหลินเยว่เอ๋อ
ผู้ชายยังพอทนได้ แต่ผู้หญิงทนไม่ไหวแล้ว! ตอนนี้หลินเยว่เอ๋อไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น ยกมือฟาดหน้าจางเถี่ยต้านเต็มแรง