บทที่ 24 บ้านคุณถูกขโมยจริง ๆ เหรอ
“เยว่เอ๋อ บ้านคุณถูกขโมยจริง ๆ เหรอ”
ซุนเจี้ยนจวิน หัวหน้าหมู่บ้านวัยสี่สิบกว่า ๆ ทุกวันนี้แทบไม่มีอะไรทำ นอกจากคอยฟังคนพูดว่าหลินเยว่เอ๋อเป็นอะไรอีกแล้ว หรือหลินเยว่เอ๋อทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว
ฟังจนเขาเอือมระอาเต็มที ถึงเขาจะคิดว่าหลินเยว่เอ๋อควรเชื่อฟังพ่อแม่ แต่เธอก็แต่งงานแล้ว ตอนนี้ตั้งท้องมีลูกก็เป็นเรื่องถูกต้องเหมาะสม ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไรสักหน่อย
ทำไมคนในหมู่บ้านถึงเอาแต่จับผิดเธอไม่เลิก
“ใช่ค่ะ ลุงเจี้ยนกว๋อ ถ้าไม่รังเกียจช่วยไปดูบ้านฉันหน่อยได้ไหมคะ สองสามวันนี้มีคนเอาของโยนเข้ามาในบ้านฉันตั้งเยอะ ลานบ้านแทบกลายเป็นสุสานร้างไปแล้ว มีซากสัตว์เล็กสัตว์น้อยเต็มไปหมด ทั้งงูที่ถูกทุบตาย ค้างคาวที่โดนควักไส้ กบที่ถูกทุบจนเละเป็นเนื้อบด แล้วยังมีนกตายที่ไม่รู้ตายมานานแค่ไหนจนมีแต่หนอน แถมยังมีคนเอามูลสัตว์มาสาดใส่อีกค่ะ”
หลินเยว่เอ๋อทำท่าทางน่าสงสาร
“หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันทำผิดอะไรหรือคะ เด็กในท้องเป็นลูกของกู้จิ่งเยี่ยน เมื่อก่อนเราเป็นสามีภรรยากัน ถึงเขาจะไปแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่เคยทำผิด ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย”
ซุนเจี้ยนกว๋อรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะเกินไปหน่อยแล้ว
“เงินกับแป้งผสมข้าวโพดที่บ้านคุณ ถูกคนในบ้านเอาไปหรือเปล่า”
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ใช่น้อย อย่างไรเสียเมื่อก่อนของในบ้านกู้ก็เป็นหลินเยว่เอ๋อที่เอาไปให้บ้านเดิมของตัวเองทั้งนั้น ถ้าคนตระกูลหลินเป็นคนเอาของออกจากบ้านเธอ แล้วจะไปแจ้งตำรวจทำไม
ซุนเจี้ยนกว๋อสูบบุหรี่ไปหนึ่งคำ พอได้ยินคำว่าจะไปแจ้งตำรวจ ขมับของเขาก็กระตุกไม่หยุด