บทที่ 32 หลินจินเป่าแต่งงาน
“งานเลี้ยงยังไม่เริ่มเลยนี่”
หลินเยว่เอ๋อถูกจูงมือไปนั่งตรงที่นั่งด้านในสุด จางเถี่ยต้านก็นั่งอยู่โต๊ะนี้ด้วย
พอเห็นเธอนั่งลง จางเถี่ยต้านก็รีบขยับมานั่งอีกฝั่งของเธอทันที
หลินเยว่เอ๋อเห็นท่าทางของเขาก็ขมวดคิ้ว คิดจะลุกหนี
แต่หลินซิ่วหวากอดแขนเธอไว้ ไม่ยอมให้ไป
“เยว่เอ๋อ นั่งตรงนี้เถอะ พวกเราก็รู้จักกันหมดแล้ว จะได้คุยกันด้วย”
แต่ไม่นานก็มีคนมาเรียกหลินเยว่เอ๋อออกไป เจ้าหน้าที่เฉินที่จดรายการสินสอดส่งคนมาเรียกเธอ
“เยว่เอ๋อ แม่เธอบอกให้ฉันจดเงินสินสอดให้เธอไว้หนึ่งร้อยหยวน ฉันจดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
เจ้าหน้าที่เฉินก็ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อนด้วย การจดเงินสินสอดไว้แบบนี้หมายความว่าต่อไปหากหลินเยว่เอ๋อมีงานมงคลอะไร ทางบ้านเดิมก็ต้องให้สินสอดตอบแทน แต่ไม่รู้ว่าด้วยสภาพของตระกูลหลินแบบนี้ จะให้สินสอดตอบแทนหลินเยว่เอ๋อได้หรือเปล่า
“อืม จดไว้เถอะ จะทำยังไงได้ล่ะ ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงดูฉันมา”
คนที่ล้อมอยู่แถวโต๊ะรับสินสอดมีเยอะอยู่แล้ว พอได้ยินหลินเยว่เอ๋อพูดแบบนี้ ทุกคนก็รู้สึกว่าเธอเป็นเด็กดีรู้ความ
“เอ้อ เยว่เอ๋อ คิดแบบนี้ก็ดีแล้ว ยังไงพวกเขาก็เลี้ยงดูเธอมาจนโต”
ถ้าเมื่อวานหลินเยว่เอ๋อไม่ได้ฟังเรื่องในอดีตจากคุณยายหวัง เธอคงไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมา
เพราะในสายตาคนอื่น พวกเขาอาจยังคิดว่าจางกุ้ยเฟินดีกับหลินเยว่เอ๋อมาก ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองไม่เลี้ยง แต่กลับเลี้ยงหลินเยว่เอ๋อไว้ในบ้าน