บทที่ 17 แกล้งเป็นผีหลอกคน
หลินเยว่เอ๋อแลกเมล็ดพันธุ์ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำตาลมาได้สามห่อแล้วกลับบ้าน แต่พอเก็บของเข้ามิติวิเศษเสร็จ ก็ได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยหัวเราะและเดินไปเดินมาข้างนอก คงถึงเวลาไปทำงานกันแล้ว เธอเองก็ไม่มีข้อยกเว้น ถึงเวลาไปตัดหญ้าแล้ว
แต่แม่กุญแจประตูบ้านเสีย ก่อนหน้านี้ในบ้านไม่มีอะไรเลยก็ช่างเถอะ ทว่าตอนนี้เธอเอาของใช้จำเป็นกลับมาจากตระกูลหลินแล้ว
คิดดูแล้วเก็บของเข้ามิติวิเศษไว้ก่อนดีกว่า เธอคงเฝ้าดูของตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ได้
ถ้าอยากซื้อแม่กุญแจ ก็คงต้องรอวันหยุดแล้วค่อยไปซื้อที่คอมมูน
แต่ของแบบนี้ต้องใช้คูปองแน่ ๆ ได้ยินว่ายุคนี้ยังมีตลาดมืดด้วย ไม่รู้ว่าตลาดมืดอยู่ที่ไหน ในมิติวิเศษของเธอมีธัญพืชอยู่ น่าจะเอาไปแลกของใช้จำเป็นได้หลายอย่าง
วันนี้ตอนเธอไปรับอุปกรณ์ที่หัวนา ก็เจอคนตระกูลหลินสามคนเข้า สามคนนั้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
เมื่อวานพวกเขาทะเลาะกันถึงขนาดนั้น เธอนึกว่าวันนี้พอเจอหน้าเธอ พวกเขาต้องด่าเธอแน่
ไม่คิดว่าพวกเขาจะไม่ด่า แบบนี้จะไม่แปลกได้ยังไง
แต่หลินเยว่เอ๋อก็ไม่ได้กลัวอยู่แล้ว
ทำงานไปได้ประมาณชั่วโมงกว่า หลินจินเป่าก็แกล้งทำเป็นปวดท้อง ไปขอลากับเจ้าหน้าที่เฉิน แล้วเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าลานี่ขี้เกียจจนต้องให้ถีบถึงจะเดินจริง ๆ ตระกูลหลินเลี้ยงเด็กคนนี้จนเสียคน ขี้เกียจขนาดนี้ ต่อไปแต่งเมียแล้วจะเป็นหลักเป็นฐานได้ยังไง”
เจ้าหน้าที่เฉินลงชื่อหลินจินเป่าไว้แล้วก็ไม่ได้สนใจอีก เด็กคนนี้คงหนีไปแล้ว วันนี้คงไม่กลับมาอีก