บทที่ 8 พึ่งผู้ชายไม่ได้ ต้องทำตัวเองให้เข้มแข็ง
พอหลินเยว่เอ๋อถามออกไปแบบนั้น พนักงานขายก็กลอกตาใส่เธอ
“คุณมาจากไหนกัน ซื้อข้าวที่ไหนก็ต้องใช้คูปองเสบียงอาหารทั้งนั้น ถ้าไม่มีรีบไปเลย ไม่ใช่แค่ซื้อข้าวนะ ซื้ออย่างอื่นก็ต้องใช้คูปองเหมือนกัน ไม่มีคูปองก็อย่ามาขวางทาง คนอื่นยังรอซื้ออยู่”
หลินเยว่เอ๋อไม่มีคูปอง คนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังจึงเบียดเธอออกไปทันที
เธอทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยืนอยู่ข้างทาง แล้วหยิบคูปองที่กู้จิ่งเยี่ยนเคยให้จากกระเป๋าออกมาดูว่ามีคูปองเสบียงอาหารหรืออะไรทำนองนั้นไหม
ปรากฏว่าไม่มี กู้จิ่งเยี่ยนให้เงินเธอมาแค่สองร้อยหยวน
อย่างอื่นไม่มีเลย ลองคิดดูแล้ว ก่อนหน้านี้เธอก็มีคูปองอยู่ไม่น้อย แต่เอาไปให้ตระกูลหลินหมดแล้ว
มีหญิงชราคนหนึ่งอยู่ตรงทางเข้า ตั้งแต่ตอนที่หลินเยว่เอ๋อบอกว่าไม่มีคูปองก็จับตาดูเธออยู่ พอเห็นเธอเดินออกมา ก็รีบดึงเธอไปที่มุมหนึ่งทันที
หญิงชราหันมองรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจแล้วถึงพูดว่า
“นี่ หนู ต้องการคูปองไหม ยายมีนะ”
หลินเยว่เอ๋อมองหญิงชราตรงหน้า ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบ ๆ นี่มันอะไรกัน แค่จะขายคูปอง ต้องลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนี้เลยหรือ ถึงกับลากเธอจากหน้าคอมมูนมาหลบอยู่ตรงมุมกำแพง
“คุณมีคูปอง แล้วขายยังไง?”
หลินเยว่เอ๋อจ้องหญิงชรา คิดในใจว่าต้องฉลาดให้มากหน่อย อย่าให้หญิงชราคนนี้หลอกเอาได้
ขณะเดียวกัน ในกระบะรถไถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามคอมมูน กู้จิ่งเยี่ยนบังเอิญเห็นหลินเยว่เอ๋อกับหญิงชราคนหนึ่งกำลังทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ