บทที่ 9 บ้านหลังนี้สร้างไว้ให้ลูกชายฉัน
สีหน้าที่คุณยายหวังมองหลินเยว่เอ๋อเต็มไปด้วยความเห็นใจ
หลินเยว่เอ๋อฝากถุงแป้งผสมข้าวโพดใบเล็กไว้ที่บ้านคุณยายหวังก่อน
“คุณยายหวังคะ หนูขอกลับไปดูก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยมารับของ”
“ได้ ๆ หลานกลับไปดูก่อนเถอะ เยว่เอ๋อ อย่าเอาแต่ฟังแม่หลาน ต้องคิดถึงตัวเองบ้างนะ”
“ค่ะคุณยาย หนูรู้แล้วค่ะ”
ตอนนี้หลินเยว่เอ๋อรู้สึกว่าแค่เพื่อนบ้านคนหนึ่งยังดีกว่าครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมเสียอีก แต่ละคนเหมือนผีดูดเลือดจริง ๆ
ตอนนี้ในบ้านไม่เหลืออะไรแล้ว ยังจะมาทุบประตูอีก
พอหลินเยว่เอ๋อกลับถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง
“บ้านหลังนี้สร้างไว้ให้ลูกชายฉัน ดูสิ ดีจริง ๆ คราวนี้ก็ดีเลย คนแซ่กู้ไปแล้ว เราก็ไม่ต้องเสียเงินสร้างบ้านให้แกอีก ต่อไปพอแกแต่งงาน ก็แต่งกันที่นี่ได้เลย”
เสียงนั้นเป็นของจางกุ้ยเฟิน
“ครับ ผมก็ว่าดี บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านเราตั้งเยอะ แม่ครับ ถ้าบ้านชุนหลานรู้ว่าบ้านเราเตรียมบ้านไว้พร้อมแล้ว จะเรียกสินสอดน้อยลงได้ไหมครับ”
หลินจินเป่าดีใจจนทำท่าเหมือนคนโง่
หลินเยว่เอ๋อเดินหาของทั่วลานบ้าน แต่ในเพิงเก็บฟืนไม่มีแม้แต่ไม้สักท่อน ยังดีที่หน้าประตูครัวยังมีไม้กวาดอยู่ด้ามหนึ่ง
หลินเยว่เอ๋อหยิบไม้กวาดขึ้นมา สูดหายใจลึก ๆ นี่คือการปกป้องอาณาเขตของตัวเอง
ตอนนี้เธอเหลือบ้านหลังนี้อยู่หลังเดียวแล้ว ถ้าถูกตระกูลหลินยึดไปอีก ต่อไปเธอกับลูกจะไปอยู่ที่ไหน
“ก็จริง เรื่องนี้ฉันต้องไปหาคนกลางให้ไปคุยกับบ้านชุนหลาน ตอนนั้นคนแซ่กู้สร้างบ้านหลังนี้ใช้เงินไปตั้งร้อยกว่าหยวน ได้บ้านมาฟรี ๆ แล้วจะเอาสินสอดอะไรอีก”