บทที่ 7 กล้าเรียกลูกฉันว่าลูกชั่วหรือ
หลังถูกตี หลินจินเป่าก็โกรธขึ้นมาเหมือนกัน เจ็บนะเว้ย! เขารีบตะโกนใส่หลินเยว่เอ๋อทันที
“แกกล้าเรียกลูกฉันว่าลูกชั่วเหรอ ฉันว่าแกคงอยากตายแล้วสินะ” หลินเยว่เอ๋อลุกขึ้น คว้ารองเท้าผ้าบนพื้นขึ้นมาฟาดหลินจินเป่าเต็มแรง ไอ้ตัวดีนี่แหละ ตัวก่อเรื่องชัด ๆ ทุกสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมต้องเผชิญล้วนเป็นเพราะมันทั้งนั้น
“พี่ อย่าตีผมสิ พี่เป็นอะไรไปเนี่ย ผมพูดเพราะหวังดีกับพี่นะ เขาไม่เอาพี่แล้ว พี่คลอดลูกออกมาแล้วจะไปแต่งงานกับใครได้อีก” หลินจินเป่าถูกพื้นรองเท้าฟาดเข้าปาก ปากเต็มไปด้วยฝุ่น เขาวิ่งออกจากบ้านพลางตะโกนลั่น ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน
หลินเยว่เอ๋อกำลังตีเขาอยู่ ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาอีกครั้ง
“หิวจัง”
ชื่อเสียงของหลินเยว่เอ๋อในหมู่บ้าน ทุกคนต่างรู้กันดี เฉินกว่ายส่ายหน้า ก่อนจะเดินเข้าครัวบ้านตัวเอง หยิบแผ่นแป้งอบชิ้นหนึ่งมายื่นให้หลินเยว่เอ๋อ
“กินรองท้องไปก่อน”
“ขอบคุณค่ะ ลุงเฉิน”
ตอนนี้หลินเยว่เอ๋อไม่รังเกียจอะไรแล้ว เธอคว้าแผ่นแป้งอบมากินทันที
“ถ้าไม่ใช่ลูกชั่วแล้วจะเรียกว่าอะไร กู้จิ่งเยี่ยนก็กำลังจะไปแล้ว พี่คลอดลูกออกมาใครจะเลี้ยง ฟังผมนะพี่ ไปเอาลูกชั่วนี่ออก แล้วแต่งงานกับพี่เถี่ยต้าน ถึงจะมีชีวิตที่ดีได้”
แม้จะโดนตี หลินจินเป่าก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาหลบอยู่ตรงประตูคอยเกลี้ยกล่อมหลินเยว่เอ๋อ ถ้ามีเด็กคนนี้อยู่ แล้วจะหาทางให้พี่สาวแต่งงานใหม่ได้อย่างไร
แต่หลินเยว่เอ๋อเอาแต่กิน ไม่มีอารมณ์จะไปสนใจสองคนนั้น
เฉินกว่ายกลับรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ปกติหลินเยว่เอ๋อเจอเขาไม่เคยสุภาพขนาดนี้ คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เรียกเขาว่าเฉินกว่ายจนเขาชินไปแล้ว
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม พี่ ไปให้เฉินกว่ายจ่ายยาทำแท้งให้สิ เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้ ถ้าเก็บไว้แล้วต่อไปพี่จะใช้ชีวิตยังไง”