บทที่ 23 บ้านถูกคนบุก
“ยังจะพูดจาเหลวไหลอีกเหรอ? ผลักแม่ล้มลงไปกับพื้นแบบนี้ ยังเรียกตัวเองว่าคนได้อีกหรือ? ฉันว่าแกคงโดนคนแซ่กู้ทำของใส่แล้วล่ะ เขาไปแล้วแกก็ยังปักใจอยู่กับเขาไม่เลิก แกต้องรู้นะว่าพวกเราต่างหากที่เป็นครอบครัวของแก”
หลินเซี่ยงเฉียนพูดไปพูดมา ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา
หลินเยว่เอ๋อขมวดคิ้ว วันนี้จะเล่นละครอะไรกันอีกล่ะ?
ชาวบ้านที่เดินผ่านได้ยินหลินเซี่ยงเฉียนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ต่างก็เกิดความเห็นใจขึ้นมา
“เยว่เอ๋อ พ่อแกพูดถูกแล้ว พวกแกต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปอย่าทะเลาะกับคนในบ้านอีกเลย กลับบ้านไปอยู่ดี ๆ นั่นแหละสำคัญที่สุด อายุแค่ยี่สิบสามเอง วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล อย่าไปแขวนคอตายอยู่บนต้นไม้ต้นเดียวอย่างคุณเยาวชนผู้มีการศึกษากู้เลย”
“ใช่ ๆ ฉันได้ยินมาว่าจางเถี่ยต้านอยากแต่งกับเธอนะ ถึงจางเถี่ยต้านจะอายุมากหน่อย แต่เขายังไม่เคยแต่งงาน ส่วนเธอนี่แต่งงานครั้งที่สองแล้ว มีคู่ที่ดีแบบนี้ก็รีบแต่งเถอะ ท้องยังไม่กี่เดือน รีบเอาออกซะ อย่าทำให้ชีวิตตัวเองพังไปทั้งชีวิตเลย”
หลิวอวี้เจิน พี่สะใภ้หลิวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตระกูลหลิน ก็รีบเข้ามาเกลี้ยกล่อมทันที
สรุปแล้ว แม้ชาวบ้านจะรู้สึกว่าคนตระกูลหลินคิดจะยึดบ้านของหลินเยว่เอ๋อนั้นออกจะไม่สมเหตุสมผลไปหน่อย แต่พวกเขาก็กลับเห็นว่าเป็นเรื่องที่ควรจะเป็น ทุกคนคิดว่าหลินเยว่เอ๋อคงแต่งงานใหม่อยู่ดี และเด็กในท้องคนนี้ก็ไม่ควรคลอดออกมาเสียจะดีกว่า
หลินเยว่เอ๋อถูกคนกลุ่มนี้ล้อมไว้ ทุกคนต่างพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอเอาเด็กออก แล้วรีบแต่งงานเสีย