บทที่ 46 โรงงานในมิติ
ในมิติวิเศษของหลินเยว่เอ๋อมีฝ้ายอยู่ ฝ้ายนั่นก็คือฝ้ายจากเครื่องนอนของหลี่ชุนหลาน
แค่รื้อของพวกนั้นออกมาก็ได้ฝ้ายแล้ว วันนี้คุณยายหวังก็เตือนเธอพอดีว่า ถึงเวลาทำรองเท้าผ้าให้ลูกชายแล้ว ก่อนหน้านี้เธอทำไม่เป็น แต่พอมาอยู่ในโลกนี้ก็ควรเริ่มเรียนรู้เสียที
ทำไม่เก่งก็ไม่ได้แปลว่าจะทำเสียจนใช้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้ลูกมีรองเท้าใส่
พอนึกถึงเรื่องทำรองเท้า หลินเยว่เอ๋อก็ตัดสินใจว่าจะไปขอให้คุณยายหวังสอน ยังไงพอมาอยู่ที่นี่ พอถึงฤดูหนาวก็แทบไม่มีอะไรให้ทำแล้ว
เธอว่างอยู่แล้ว เรียนทำเสื้อผ้าเด็กไปด้วย ทำไปด้วย ถือว่าใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์
ที่สำคัญ ทุกวันนี้คนส่วนใหญ่ซื้อผ้ากลับมาเย็บเอง แทบไม่มีใครซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูป ความต้องการเป็นตัวกำหนดตลาด เมื่อคนซื้อน้อย ของที่ขายได้ก็ย่อมน้อยตามไปด้วย
วันรุ่งขึ้น หลินเยว่เอ๋อก็วิ่งไปหาคุณยายหวังเพื่อขอเรียนทำรองเท้าเล็ก ๆ ให้ลูก
ผลคือแค่เริ่มก็ติดปัญหาแล้ว เพราะเธอไม่มีเข็มกับด้าย คุณยายหวังจึงให้ยืมเข็มด้าย แล้วเริ่มสอนเธอตั้งแต่วิธีตัดแบบรองเท้า
พอมีอะไรให้ทำ หลินเยว่เอ๋อก็พบว่าเวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ
กว่าจะได้ลงมือเย็บพื้นรองเท้าเล็ก ๆ ด้วยตัวเอง เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาต้องกลับบ้านไปทำกับข้าว
กลับถึงบ้าน เธอก็เข้าไปในมิติวิเศษทันที โรงงานในมิติวิเศษแปรรูปผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ผ้าที่ได้ออกมาสัมผัสแล้วใช้ได้เลย บางเบาและนุ่มนิ่มดี มีแต่สีที่ปนกันทั้งดำ ขาว และน้ำเงิน เป็นริ้ว ๆ ดูยุ่งเหยิงไปหมด