บทที่ 6 คุณกำลังตั้งครรภ์
เขาอยากถามเธอเหลือเกินว่าอยากไปกับเขาด้วยไหม หากออกจากหมู่บ้านไปแล้ว ต่อไปก็จะไม่ได้เจอครอบครัวบ่อย ๆ เธอคงไม่เอาของทุกอย่างส่งกลับบ้านเดิมเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
“ฉัน... ฉันแค่ไม่มีข้าวกินที่บ้าน เลยจะไปซื้อที่คอมมูนในเมืองน่ะ นาย... นายจะขึ้นรถไฟเมื่อไหร่เหรอ”
หลินเยว่เอ๋อถามออกไปแบบนั้น ราวกับมีบางอย่างดลใจ
เธออดทอดถอนใจไม่ได้ว่าหล่อขนาดนี้ แท้จริงแล้วควรเป็นผู้ชายของเธอแท้ ๆ แต่กลับถูกเจ้าของร่างเดิมทรมานจนต้องหย่ากัน
ถึงตอนนี้เธอจะขอโทษเขาจากใจจริง และรับปากว่าต่อไปจะไม่ส่งของกลับบ้านเดิมอีกแล้ว กู้จิ่งเยี่ยนก็คงคิดว่าเธอแค่พูดส่งเดชอยู่ดี
“พรุ่งนี้เช้าก็ไปแล้ว ต่อจากนี้... เธอดูแลตัวเองให้ดีนะ”
กู้จิ่งเยี่ยนก็ยังถามไม่ออก หากเธอเปลี่ยนแปลงได้ ก็คงไม่ใช่เธอแล้ว
หลินเยว่เอ๋อพยักหน้า หันหลังแล้วเข็นจักรยานเดินต่อทันที
ถ้าเป็นเวลาปกติ ล้มสักครั้งก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เธอกำลังสงสัยอยู่แล้วว่าตัวเองตั้งครรภ์หรือเปล่า
จู่ ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมา ทำให้เธอรู้สึกกังวลไม่น้อย คิดว่าพอไปถึงเมืองแล้วจะแวะโรงพยาบาลตรวจดูสักหน่อย
จะตั้งครรภ์จริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เพราะรู้สึกว่าอาจจะท้องกับได้รับการยืนยันแล้วมันคนละเรื่องกัน
กู้จิ่งเยี่ยนหันหลังเดินกลับไปยังหอพักเยาวชนผู้มีการศึกษา เพิ่งเดินถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงโครมดังขึ้นมาอีกครั้ง
เขาหันไปมอง เห็นจักรยานล้มอยู่บนพื้น ส่วนหลินเยว่เอ๋อล้มอยู่ข้าง ๆ
“หลินเยว่เอ๋อ เธอเป็นอะไรไป” กู้จิ่งเยี่ยนตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เห็นว่าใบหน้าของเธอซีดเผือดและหมดสติไปแล้ว