บทที่ 15 เราจะตัดขาดกับแก คอยดูสิว่าต่อไปแกจะอยู่ยังไง
“เยว่เอ๋อ จินเป่าเป็นน้องชายแท้ ๆ ของแกนะ แกมีน้องชายแค่คนเดียว แกจะทำกันถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ”
หลินเซี่ยงเฉียนก็จนปัญญา เขาอยากลงมือกับหลินเยว่เอ๋อ แต่ลูกชายยืนขวางอยู่ตรงหน้า ถ้าฟาดลงไปแล้วทำให้ลูกชายสุดที่รักของตัวเองเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง
เขาจ้องเธอเขม็งด้วยความโกรธ แทบอยากจะกินเธอเข้าไปทั้งตัว
“น้องชายแท้ ๆ อะไรกัน ก็แค่ปรสิตดูดเลือดตัวหนึ่ง เลี้ยงมายังไม่ได้เรื่องสักนิด พวกแกเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่? มีน้องชายที่เอาแต่เกาะฉันดูดเลือดแบบนี้ สู้ไม่มีเสียยังดีกว่า”
หลินเยว่เอ๋อพูดพลางบิดแขนหลินจินเป่าอย่างแรงอีกครั้ง จนหลินจินเป่าร้องโอดโอยไม่หยุด
เห็นลูกชายกำลังเจ็บปวด จางกุ้ยเฟินจะทนได้อย่างไร
“อย่าบิดเขาเลย รีบหยุดเถอะ พวกเรา... พวกเราจะขนของของแกกลับไปให้”
แม้หลินเซี่ยงเฉียนจะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้ายังทะเลาะกันต่อก็มีแต่จะให้คนอื่นหัวเราะเยาะ
จางกุ้ยเฟินกลับเข้าไปเก็บเสื้อผ้ากับรองเท้าของหลินเยว่เอ๋อในห้อง มองชิ้นไหนก็เสียดายไปหมด เมื่อก่อนกู้จิ่งเยี่ยนซื้อของพวกนี้ให้หลินเยว่เอ๋อ หลินเยว่เอ๋อไม่รู้จักคิด เอาไปอวดแม่ทุกอย่าง สุดท้ายก็ถูกกล่อมให้เก็บไว้ก่อน บอกว่าไว้ค่อยใส่ทีหลัง ของทุกชิ้นจึงยังใหม่เอี่ยม
จางกุ้ยเฟินคิดไว้แล้วว่าจะเก็บของพวกนี้ไว้ให้ลูกสะใภ้ในอนาคต
“ฉันเตือนแกไว้ก่อนนะ ถ้าของหายไปสักชิ้น ฉันจะถอนผมหลินจินเป่าให้หมดหัว แล้วก็เงินของฉันด้วย ถ้าไม่คืนมา ฉันจะเตะลูกชายของแกให้เจ็บจนมีลูกไม่ได้ ให้พวกแกสิ้นทายาทไปเลย”