บทที่ 16 ทำให้เธอกลิ้งตกลงมาจากภูเขา
“ไม่มีอะไรร้ายแรง แค่ถลอกนิดหน่อยเท่านั้น”
เฉินกว่ายจัดการบาดแผลให้หลินจินเป่า แล้วยังทายาต้านการอักเสบให้อีกนิดหน่อย
ไม่ต้องพันแผลด้วยซ้ำ อากาศแบบนี้ พรุ่งนี้เช้าก็เกือบตกสะเก็ดแล้ว
“เรียกว่าไม่ร้ายแรงได้ยังไง ดูสิว่าทำจินเป่าของบ้านเราบาดเจ็บขนาดไหน เลือดไหลตั้งเยอะ ต้องกินอะไรเท่าไหร่ถึงจะชดเชยได้ล่ะ”
จางกุ้ยเฟินบ่นพึมพำไม่หยุด
หลังเฉินกว่ายทำแผลเสร็จ พอเขาเรียกเก็บเงินห้าเฟิน เธอก็กลับคำทันที
“ทำไมถึงแพงขนาดนี้ล่ะ คุณไม่ได้บอกว่าไม่ร้ายแรงหรอกหรือ แค่ทายานิดเดียวเอง ยังจะเอาตั้งห้าเฟินอีก” ห้าเฟินซื้อไม้ขีดได้ตั้งสองกล่อง
เฉินกว่ายโมโหจนพูดไม่ออก ได้แต่โบกมือ
“จะให้ก็ให้ ไม่ให้ก็อย่ามาหาฉันอีก”
เขาไม่ได้คิดจะเอาเงินด้วยซ้ำ เงินนี่ก็แค่ค่ายาเท่านั้น
“แม่ รีบจ่ายไปเถอะ”
หลินจินเป่าเห็นแม่ยังคิดจะโวยวายต่อ ก็รีบล้วงเงินจากกระเป๋าแม่ออกมา
ล้อเล่นหรือไง ใครในบ้านไม่เจ็บไม่ป่วยบ้างล่ะ ทั้งหมู่บ้านมีเฉินกว่ายคนเดียวที่รักษาโรคได้ ต่อไปจะให้วิ่งไปไกลถึงหมู่บ้านอื่นเพื่อหาหมอหรือไง
พอกลับถึงบ้าน ปากของจางกุ้ยเฟินก็ไม่หยุดพูดแม้แต่วินาทีเดียว เอาแต่ด่าหลินเยว่เอ๋อว่าเป็นคนอกตัญญู
ตอนทั้งสามคนกินข้าว ฟ้าก็มืดแล้ว ยังต้องจุดตะเกียงน้ำมันอยู่เลย
“พ่อ เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ของทุกอย่างในบ้านถูกนังเด็กนั่นเอาคืนไปหมดแล้ว แล้วต่อไปเราจะจัดงานแต่งให้จินเป่ายังไงดี”