“พี่จินอัน”
เสียงซงซงดังขึ้นข้างกาย สวี่จินอันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนยืนมองอยู่ข้างประตูมหาวิทยาลัยมาพักใหญ่แล้ว
ฤดูหนาวที่สถาบันการละครเหมิงชวนไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูอ้างว้างนัก แม้ต้นอู๋ถงสองข้างทางจะเหลือเพียงกิ่งก้าน แต่ในมหาวิทยาลัยยังมีนักศึกษาหนุ่มสาวกอดสคริปต์เดินผ่านไปอย่างเร่งรีบเป็นระยะ จากอาคารซ้อมการแสดงที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงเปียโนแว่วมาเป็นครั้งคราว แสงแดดสาดลงบนผนังอาคารเก่าสีเทาอ่อน เผยให้เห็นร่องรอยที่ผ่านกาลเวลามาอย่างชัดเจน
“รถครูเฮ่อจะมาถึงอีกประมาณ 5 นาทีค่ะ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
พอพูดจบ สวี่จินอันก็ชะงักไปเอง
ซงซงเหลือบมองเธออย่างเข้าอกเข้าใจ ไม่ได้ทักว่าเธอมาถึงตั้งแต่ 40 นาทีก่อนแล้ว
สวี่จินอันก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ไม่ชี้ จัดปลายแขนเสื้อโค้ตให้เรียบร้อยอีกครั้ง
วันนี้ไม่มีกิจกรรมอย่างเป็นทางการ และไม่ใช่วันทำงานของกองถ่าย เธอจึงแต่งตัวเรียบง่ายไปเสียเลย เสื้อโค้ตผ้าวูลสีเทาอ่อนทรงสั้นสวมทับเสื้อถักสีขาวนุ่มนิ่ม กางเกงยีนส์สีเข้มขับให้เรียวขาดูยาวเพรียวและคล่องแคล่ว ผมยาวรวบสูง เหลือปอยผมเล็ก ๆ ระข้างหูอยู่ไม่กี่เส้น ไม่มีเครื่องสำอางจัดเต็มหรือเครื่องประดับที่จงใจเพิ่มมาเพื่อให้เข้ากล้อง เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา เธอกลับดูห่างไกลจากภาพดาราที่ต้องเผชิญหน้ากับสื่ออยู่ทุกวันไม่น้อย