เฮ่อหรานก้มมองตัวอักษรสามคำบนซองจดหมาย รอยยิ้มจาง ๆ ในดวงตาพลันลึกซึ้งขึ้นหลายส่วน
“เริ่มเปลี่ยนคำเรียกแล้วเหรอ?”
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป”
สวี่จินอันยื่นซองจดหมายไปตรงหน้าเขาอีกนิด พยายามทำเสียงให้ฟังเป็นธรรมชาติที่สุด
“เมื่อวานยังเรียกครูเฮ่ออยู่เลย”
“พรุ่งนี้ค่อยคืนชื่อนี้ให้คุณก็ได้”
เฮ่อหรานรับซองจดหมายไป แต่ไม่ได้รีบเปิด เขาเพียงเงยหน้ามองเธอ
“แค่วันเดียวเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ได้ซักไซ้จริงจัง ท้ายประโยคยังเจือความเสียดายบางเบาจนแทบจับไม่ได้ คล้ายพูดลอย ๆ แต่ก็เหมือนคิดว่ากำหนดเวลาแค่ “หนึ่งวัน” สั้นไปหน่อยจริง ๆ
สวี่จินอันเกือบต่อบทไม่ถูก
“ภารกิจมีแค่วันเดียว”
“อ้อ”
เขาขานรับเนิบ ๆ ไม่ได้ถามต่อและไม่ได้บอกว่ายอมรับ ทว่ากลับทิ้งความรู้สึกค้างคาไว้ให้มองข้ามไม่ได้
สวี่จินอันคิดว่าถ้าคุยเรื่องนี้ต่อไปคงไม่จบสวยแน่ จึงชี้ไปยังซองจดหมายในมือเขาเสียเลย
“เปิดดูก่อน”
คราวนี้เฮ่อหรานถึงได้เปิดซอง
ข้างในไม่มีข้อกำหนดรายการซับซ้อน ไม่มีคำชี้แจงว่าต้องทำภารกิจกี่อย่าง มีเพียงกระดาษแข็งสีขาวแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อย
ลายมือบนกระดาษก็เป็นของสวี่จินอันเช่นกัน
【ถึง เฮ่อหรานเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย:】
【ได้ยินมาว่าตลอด 4 ปีในมหาวิทยาลัย คุณตั้งใจทำทุกอย่างเลย】
【เข้าเรียน ซ้อม ทำข้อสอบ และเรียนจบ】
【ขาดอยู่แค่เรื่องเดียว】
เฮ่อหรานอ่านมาถึงตรงนี้ก็พอเดาได้ราง ๆ แล้วว่าต่อไปจะเขียนอะไร
เขาไม่ได้รีบอ่านต่อ แต่เงยหน้ามองเธอก่อน
สายตานั้นทำเอาสวี่จินอันรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“รีบอ่านสิ”
เธอเร่งเสียงเร็วจี๋
มุมปากเฮ่อหรานขยับเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านต่อในที่สุด
【เพราะฉะนั้น วันนี้ไม่ต้องเรียนเสริม ไม่ต้องทำงาน และไม่มีตารางถ่ายรายการ】
【มาเติมเต็มความรักในรั้วมหาวิทยาลัยกันสักวัน】
ใต้บรรทัดสุดท้าย เธอยังเว้นระยะไว้อีกนิดเป็นพิเศษ
【คู่เดตวันนี้: สวี่จินอัน】
รอบตัวพลันเงียบกริบ
ทั้งที่ทีมงานรายการเห็นการ์ดใบนี้กันตั้งนานแล้ว ทั้งทีมงานหลังกล้องก็รู้ตารางวันนี้หมดแล้ว แต่พอเฮ่อหรานอ่านถึงบรรทัดสุดท้ายจริง ๆ สวี่จินอันกลับอดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองกำลังยื่นจดหมายรักให้เขาต่อหน้าคนทั้งโลก
เฮ่อหรานไม่ได้พูดอะไรทันที